Шӯри савдои ту дар кӯдакӣ , устодам буд

شور سودای تو در کودکی، استادم بود

Кӯҳу саҳрои ҳамаи ҷои арсаи фарёдам буд

کوه و صحرا همه جا عرصهٔ فریادم بود

Сахтии ҳиҷр , назд шишаи номӯс ба санг

سختی هجر، نزد شیشهٔ ناموس به سنگ

Қоф то қофи ҷаҳони базми призодм буд

قاف تا قاف جهان بزم پریزادم بود

Роми оҳӯии хутани пеши дилам зону зад

رم آهوی ختن پیش دلم زانو زد

Сина то ҷилваи гуҳи шухии сайёдам буд

سینه تا جلوه گه شوخی صیّادم بود

Тарки ёдоваряши дафтар нисёнам дод

ترک یادآوریش دفتر نسیانم داد

Оҳ агар аҳди фаромӯшӣ ӯ ёдам буд

آه اگر عهد فراموشی او یادم بود

Наъли воруни ман аз ҳалқаи гесуӣ касе сет

نعل وارون من از حلقهٔ گیسوی کسی ست

Ки сиррӣ бо шикани турраи шамшодам буд

که سری با شکن طرّهٔ شمشادم بود

Пери шӯридаи сари савмиъаи қудси манам

پیر شوریده سر صومعهٔ قدس منم

Ёди он силсилаи мӯ , ҳалқаи авродам буд

یاد آن سلسله مو، حلقهٔ اورادم بود

Чашми бедодгарӣ , ҷуръа ба хӯнам ме зад

چشم بیدادگری، جرعه به خونم می زد

Мижа дар қабза ӯ , ханҷари фӯлодам буд

مژه در قبضهٔ او، خنجر فولادم بود

Чораи уқда хотир натавонистӣ кард

چارهٔ عقدهٔ خاطر نتوانستی کرد

Чун ҷарас дар каф агар панҷаи фӯлодам буд

چون جرس در کف اگر پنجهٔ فولادم بود

Шаб ки ин тозаи ғазали нақш , ҳазин , май бастам

شب که این تازه غزل نقش، حزین ، می بستم

Қаламии сӯхта аз хомаи беҳзодам буд

قلمی سوخته از خامهٔ بهزادم بود