Тобӣ ба сар зулф заду турра ба хам дод

تابی به سر زلف زد و طرّه به خم داد

Асбоби парешонеи мо даст ба ҳам дод

اسباب پریشانی ما دست به هم داد

Ноқавси санами хонаи дил нола баровард

ناقوس صنم خانهٔ دل ناله برآورد

Чоки аҷабии сар ба гиребон ҳарам дод

چاک عجبی سر به گریبان حرم داد

Ҳасрати шикани зоиқаи ашкии сети глўсўз

حسرت شکن ذائقه اشکی ست گلوسوز

Нави бодаи ширин , мазаи нахл ?илам дод

نو بادهٔ شیرین، مزهٔ نخل الم داد

Фарёд ки зоди сафар аз хеш надорам

فریاد که زاد سفر از خویش ندارم

Мутриби раҳ даврӣ заду соқӣ мекам дод

مطرب ره دوری زد و ساقی می کم داد

Ишқастгар афканда ба дили лангари тамкин

عشق است گر افکنده به دل لنگر تمکین

Гардуни зи гарони сангии ин бор , шикам дод

گردون ز گران سنگی این بار، شکم داد

Аз Зуҳраи шер об хӯрд бешаи маънӣ

از زهرهٔ شیر آب خورد بیشهٔ معنی

Осон натавон арса ба икрон қалам дод

آسان نتوان عرصه به یکران قلم داد

Дороӣ ишқаст ки аз калаку дўотм

دارایی عشق است که از کلک و دواتم

Даркишвари пуршӯри сухан , табл ва илм дод

درکشور پرشور سخن، طبل و علم داد

Мижгони ту гирд аз ду ҷаҳони хости برارد

مژگان تو گرد از دو جهان خواست برآرد

Домон ба миёни барзаду фармон ба ситам дод

دامان به میان برزد و فرمان به ستم داد

Ҳргаҳ ки ба ёди даҳанат ғунча нишастам

هرگه که به یاد دهنت غنچه نشستم

Андешаи марои сар ба биёбон адам дод

اندیشه مرا سر به بیابان عدم داد

Чун шамъи зи ҳиҷрони ту дар оташу обам

چون شمع ز هجران تو در آتش و آبم

Барқӣ ба раг ва реша заду дида ба нам дод

برقی به رگ و ریشه زد و دیده به نم داد

Бар ишқ дар дайру ҳарам ҳар ду гушӯдаи сет

بر عشق در دیر و حرم هر دو گشوده ست

Машраб ба забонами самаду дил ба санам дод

مشرب به زبانم صمد و دل به صنم داد

Ғифлат зада олам обаст чу моҳӣ

غفلت زده عالم آب است چو ماهی

Онро ки ғалати бахшеи айём , дирам дод

آن را که غلط بخشی ایام، درم داد

Пургашти ҳазини азгҳрми ҷайби ду олам

پرگشت حزین ازگهرم جیب دو عالم

Хиҷлати қалами ман , ба раги абр карам дод

خجلت قلم من، به رگ ابر کرم داد