Хушо дамӣ ки марои дида аз ғубор барояд

خوشا دمی که مرا دیده از غبار برآید

з гирд ҳастем он нозанин савор барояд

ز گرد هستیم آن نازنین سوار برآید

Ҳамин басаст ки худ чок май занам ба гиребон

همین بس است که خود چاک می زنم به گریبان

зи дасти кӯтаҳи мо беш азин чаҳ кор барояд ?

ز دست کوته ما بیش ازین چه کار برآید؟

зи саргузашта , ба роҳат нишаста аимкаҳи токӣ

ز سرگذشته، به راهت نشسته ایمکه تاکی

Нигаҳ ба арбада , зон чашм мегусор барояд

نگه به عربده، زان چشم میگسار برآید

Бғир аз инки ба саргаштагии ҷаҳон ба сари оре

بغیر از اینکه به سرگشتگی جهان به سر آری

Дигар чаҳ коми дил аз давр рӯзгор барояд ?

دگر چه کام دل از دور روزگار برآید؟

Чаҳ оташии сети ҳазин , ин ки дар ҷигар зада ишқат ?

چه آتشی ست حزین ، این که در جگر زده عشقت؟

Ба як сафири ту , дӯд аз дил баҳор барояд

به یک صفیر تو، دود از دل بهار برآید