Ҳиҷрони расида , кӣ барад аз рӯзгор , файз

هجران رسیده، کی برد از روزگار، فیض

Шохи бурӣдаро набӯд аз баҳор , файз

شاخ بریده را نبود از بهار، فیض

Май пурвирди нигоҳи ту ҳар зарраро чу меҳр

می پرورد نگاه تو هر ذرّه را چو مهر

Омаст даври чашми ту дар рӯзгори файз

عام است دور چشم تو در روزگار فیض

Иқлӣми бихўдии ҳамаи фасляш хуш ҳавост

اقلیم بیخودی همه فصلیش خوش هواست

Девона май баради зи хазону баҳори файз

دیوانه می برد ز خزان و بهار فیض

Мисатон агар баранд зи абри баҳори файз

مستان اگر برند ز ابر بهار فیض

Мо мебарем аз мижаи ашкбори файз

ما می بریم از مژه اشکبار فیض

Бе захми новакӣ чаҳ хушии сайди ишқ ро

بی زخم ناوکی چه خوشی صید عشق را

Дил май баради зи ғамзаи ошиқи шикори файз

دل می برد ز غمزهٔ عاشق شکار فیض

Варзам ба тираи бахтии худ ишқ , дар ниҳон

ورزم به تیره بختی خود عشق، در نهان

То бардаам зи соқии мишкӣни изори файз

تا برده ام ز ساقی مشکین عذار فیض

Набӯд ҳазин ба равзанаи субҳ , чашми мо

نبود حزین به روزنهٔ صبح، چشم ما

Эҷод мекунад дили шаби зиндаи дори файз

ایجاد می کند دل شب زنده دار فیض