Ман сабри зи мижгони сияҳ тоб надорам

من صبر ز مژگان سیه تاب ندارم

Лаби ташнаи теғам , ба гулӯ об надорам

لب تشنهٔ تیغم، به گلو آب ندارم

Дар , хона ғорат задаро боз гузоранд

در، خانهٔ غارت زده را باز گذارند

То рӯй ту рафт аз назарам хоб надорам

تا روی تو رفت از نظرم خواب ندارم

Осӯдаам азкъбаҳ ва озодаам аз дайр

آسوده ام ازکعبه و آزاده ام از دیر

Ҷузи қиблаи абрӯии ту миҳроб надорам

جز قبلهٔ ابروی تو محراب ندارم

Ҷое ки нигоҳи ту буд ҳоҷат ме нест

جایی که نگاه تو بود حاجت می نیست

Пурвои чароғи шаб маҳтоб надорам

پروای چراغ شب مهتاب ندارم

Ишқ омад ва ман ҳамсафари хона ба дуашон

عشق آمد و من همسفر خانه به دوشان

Вайрони кодае дар хур сайлоб надорам

ویران کده ای در خور سیلاب ندارم

Гар рафт гули ашк , дили хӯн шуда дарёст

گر رفت گل اشک، دل خون شده دریاست

Ин нест ки хори мижа шодоб надорам

این نیست که خار مژه شاداب ندارم

Хушкаст димоғи ману завқ чаманам нест

خشک است دماغ من و ذوق چمنم نیست

Махмураму пурвой меноб надорам

مخمورم و پروای می ناب ندارم

Ороми ҳазин аз дили ман шӯри лабати барад

آرام حزین از دل من شور لبت برد

Чашми намак анбоштаам , хоб надорам

چشم نمک انباشته ام، خواب ندارم