Ҷузи зикри ту соқӣ , дигар аврод надорам

جز ذکر تو ساقی، دگر اوراد ندارم

Май даҳ ки сари суҳбат зӯҳҳод надорам

می ده که سر صحبت زهّاد ندارم

Бе тобии домам на зи андӯҳи асирии сет

بی تابی دامم نه ز اندوه اسیری ست

Ман тоби фаромӯшӣ сайёд надорам

من تاب فراموشی صیّاد ندارم

Аз қайд муҳаббат натавон ёфт раҳоӣ

از قید محبت نتوان یافت رهایی

Берун шуд азин байза фӯлод надорам

بیرون شد ازین بیضهٔ فولاد ندارم

эй шиша тоқат зада бар хораи куҷое ?

ای شیشهٔ طاقت زده بر خاره کجایی؟

Дар сангдилӣ чун ту дигар ёд надорам

در سنگدلی چون تو دگر یاد ندارم

Хомӯшем аз нола на қонӯн шикеб аст

خاموشیم از ناله نه قانون شکیب است

Осӯдаи ним , қӯт фарёд надорам

آسوده نیم، قوّت فریاد ندارم

Берун нануҳум пои зи дили худ ки хароб аст

بیرون ننهم پا ز دل خود که خراب است

Девонаи ишқам , сар обод надорам

دیوانهٔ عشقم، سر آباد ندارم

Сангини дилии нози ту ғалтонад ба хӯнам

سنگین دلی ناز تو غلتاند به خونم

Ҳоҷат ба сбкдстӣ ҷаллод надорам

حاجت به سبکدستی جلاد ندارم

Соқии дўсаҳи соғар ба кадуи рбз , гадо ро

ساقی دوسه ساغر به کدو ربز، گدا را

Аз пери Муғони ҷузи талаб иршод надорам

از پیر مغان جز طلب ارشاد ندارم

Охир на ҳазини туам эй дӯсти вафои кӯ ?

آخر نه حزین توام ای دوست وفا کو؟

Дерии сет ки хотири зи ғамат шод надорам

دیری ست که خاطر ز غمت شاد ندارم