Абр ,тар доман ва сардаст ҳаво эй соқӣ

ابر، تر دامن و سرد است هوا ای ساقی

Хуш буд бодаи хуршеди лақо , эй соқӣ

خوش بود بادهٔ خورشید لقا، ای ساقی

Дардисар май кашӣ аз нолаи махмур , чаро ?

دردسر می کشی از نالهٔ مخمور، چرا؟

наме тавон баст ба ҷомӣ , лаби мо эй соқӣ

می توان بست به جامی، لب ما ای ساقی

Ба дар майкада , аз хушкии зуҳд омада ем

به در میکده، از خشکی زهد آمده ایم

Нашавад тар нашавад домани мо эй соқӣ

نشود تر نشود دامن ما ای ساقی

Ботини поки бузургони ҳамаи ҷои ёрати бод

باطن پاک بزرگان همه جا یارت باد

Ба хам бода супурдем туро эй соқӣ

به خم باده سپردیم تو را ای ساقی

Абри эҳсони ту дарёи дил ва мо сӯхтаи ҷон

ابر احسان تو دریا دل و ما سوخته جان

Шарми бодати зи лаби ташнаи мо , эй соқӣ

شرم بادت ز لب تشنهٔ ما، ای ساقی

Гарчи бо абри кафат , дам задан мо биҷост

گرچه با ابر کفت، دم زدن ما بیجاست

Ҷом агар май диҳем , ҳаст ба ҷо эй соқӣ

جام اگر می دهیم، هست به جا ای ساقی

Умрҳо шуд ки зи хунин ҷгаронаст ҳазин

عمرها شد که ز خونین جگران است حزین

Ба асирони вафо , чанд ҷафо эй соқӣ ?

به اسیران وفا، چند جفا ای ساقی؟