Хаҷал чун беди маҷнӯни гаштам аз нашав ва намой худ

خجل چون بید مجنون گشتم از نشو و نمای خود

зи қад пуршикан гардӣдаам занҷири пои худ

ز قدّ پرشکن گردیده ام زنجیر پای خود

Манеҳ то май туоне дар сарои орият , по ро

منه تا می توانی در سرای عاریت، پا را

Шикваи маснад ҷамшед дорад бӯрёии худ

شکوه مسند جمشید دارد بوریای خود

Чаҳ аз бегона май ҷӯии русуми ошноиро ?

چه از بیگانه می جویی رسوم آشنایی را؟

Ба умрӣ эй вафои душман , нагаштӣ ошнои худ

به عمری ای وفا دشمن، نگشتی آشنای خود