намекашад , дили моро ба дому донаи хеш

نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویش

Раҳин миннатам , аз зиштии замонаи хеш

رهین منّتم، از زشتی زمانه خویش

Ба дайр ва каъба наёрам сари ниёзи фурӯд

به دیر و کعبه نیارم سر نیاز فرود

Маро ки хок муродаст , остонаи хеш

مرا که خاک مراد است، آستانهٔ خویش

Хушаст булбулам аз айши ҷовдонаи хеш

خوش است بلبلم از عیش جاودانهٔ خویش

Ки дорам аз гиреҳи боли хеш , донаи хеш

که دارم از گره بال خویش، دانهٔ خویش

Шароб дар назар мастем сароб намост

شراب در نظر مستیم سراب نماست

Лабам тараст зи шодобии таронаи хеш

لبم تر است ز شادابی ترانهٔ خویش