Қаноат чун гуҳар , бо соғару минои худкардам

قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم

Чу чашми хуши нигоҳон , мастӣ аз саҳбоӣ худ кардам

چو چشم خوش نگاهان، مستی از صهبای خود کردم

намеояд зи рашк , аз сина то лаби ҳаргизи овозам

نمی آید ز رشک، از سینه تا لب هرگز آوازم

Дилам ҳар шеванӣ май хост дар саҳроӣ худ кардам

دلم هر شیونی می خواست در صحرای خود کردم