Дӯши дилам чун кашид ханҷари оҳ аз қроб
دوش دلم چون کشید خنجر آه از قراب
Пушти ҳўосли пдидгшти зи пари уқоб
پشت حواصل پدیدگشت ز پر عقاب
Кини фалак меҳр шуд , аз нафаси поки ман
کین فلک مهر شد، از نفس پاک من
Тарки саман чеҳр шуд , ҳиндӯии мишкӣни ниқоб
ترک سمن چهر شد، هندوی مشکین نقاب
Довари рӯмӣ ба шаб , теғ кашид аз ғазаб
داور رومی به شب، تیغ کشید از غضب
Бар сипаҳи занги баради ҳамлаи афросйоб
بر سپه زنگ بُرد حملهٔ افراسیاب
Роят пайкор зад , хусрави ховари замин
رایت پیکار زد، خسرو خاور زمین
Барқ ба кҳсор зад , хаймаи заррини таноб
برق به کهسار زد، خیمهٔ زرّین طناب
Ояти отўои алзкоаҳ аз суҳуф пок хонд
آیت آتوا الزکاه از صحف پاک خواند
Сим кавокиб фишонд хусрави соҳиби нассоб
سیم کواکب فشاند خسرو صاحب نصاب
Гулхани намрудро , дӯд нишаст аз суъӯд
گلخن نمرود را، دود نشست از صعود
Оташ бедӯдро , дод фалаки илтиҳоб
آتش بی دود را، داد فلک التهاب
Бурқаъ мишкӣн паранд , шоҳид гетӣ гушӯд
برقع مشکین پرند، شاهد گیتی گشود
Меҳр ба гардиш фиканд , соғари лаъли музоб
مهر به گردش فکند، ساغر لعل مذاب
Лайлии шаби рака буд , дар бар ирқони кабӯд
لیلی شب راکه بود، در بر یرقان کبود
Ғоза ба рухсора зад , моштаҳи офтоб
غازه به رخساره زد، ماشطهٔ آفتاب
Калак нўосоз рафт , бар сари ромишгарӣ
کلک نواساز رفت، بر سر رامشگری
Пери хирад боз рафт , бар сари аҳди шабоб
پیر خرد باز رفت، بر سر عهد شباب
Борбадии пардаро , дид ба ҳанҷор нест
باربدی پرده را، دید به هنجار نیست
Хусрав дил шуд хаҷал , зини равиши носавоб
خسرو دل شد خجل، زین روش ناصواب
Захма ба ҳар сон задам , бар раги тори нафас
زخمه به هر سان زدم، بر رگ تار نفس
Нағма ба сомон нагашт , ком нашуд завқ ёб
نغمه به سامان نگشت، کام نشد ذوق یاب
НФҳаҳи рӯҳи алқудс , дар дил афсурда ам
نفحه روح القدس، در دل افسرده ام
Парда сарое гирифт , ин мутаъолии хитоб
پرده سرایی گرفت، این متعالی خطاب
К-эии гуҳари афрӯзи дил , тира чарое чунин ?
کای گهر افروز دل، تیره چرایی چنین؟
Маҳфили шамъи чгл , равшан ва ту дар ҳиҷоб
محفل شمع چگل، روشن و تو در حجاب
Шонаи рақамро бикаш , аз дили сад чоки хеш
شانه رقم را بکش، از دل صد چاک خویش
Турраи анфосро , чанд диҳии печу тоб ?
طرّه انفاس را، چند دهی پیچ و تاب؟