Ҳазор ва яксад ва панҷоҳ ва панҷ ҳиҷрӣ буд

هزار و یکصد و پنجاه و پنج هجری بود

Ки гашти нусха ӣ девони чорумини сипарӣ

که گشت نسخه ی دیوان چارمین سپری

Қасидау ғазалу қитъау рубои он

قصیده و غزل و قطعه و رباعی آن

Дусади фузуни з ҳазораст ва сӣ чу бар шимурӣ

دوصد فزون ز هزار است و سی چو بر شمری

Ҳунар ба моштаҳ хома ам кунад нозаш

هنر به ماشطهٔ خامه ام کند نازش

Ки Лайлӣ араб орост дар либоси дарӣ

که لیلی عرب آراست در لباس دری

Дуои раҳмат , аз ояндагон умедам ҳаст

دعای رحمت، از آیندگان امیدم هست

Ки ҷодаи исти басити замон ва мо гузарӣ

که جاده ایست بسیط زمان و ما گذری

Шигифт нест ,гар олӯдааст домани мо

شگفت نیست، گر آلوده است دامن ما

Ки дида ашк фишонасту ашки мо ҷгарӣ

که دیده اشک فشان است و اشک ما جگری