Шунидам ки риндӣ ба умеди суд

شنیدم که رندی به امّید سود

Падари мурдаеро писари хонда буд

پدر مرده ای را پسر خوانده بود

Тамаъ дӯхт чашмаш ба моли ятем

طمع دوخت چشمش به مال یتیم

Писарро бпрўрди ринди лӣим

پسر را بپرورد رند لئیم

Чу бигузашт солӣ барон беш ва кам

چو بگذشت سالی بران بیش و کم

Гирифт он писари пеш , роҳи ситам

گرفت آن پسر پیش، راه ستم

Раҳи рости бгзошти он каҷи ниҳод

ره راست بگذاشت آن کج نهاد

Барафрошт роят ба фисқу фасод

برافراشت رایت به فسق و فساد

Ба ҳам бар зад аз фитна , он шаҳру кӯй

به هم بر زد از فتنه، آن شهر و کوی

Ки бидодгар , буд нопоки хуй

که بیدادگر، بود ناپاک خوی

Дғлбози авбошро мот кард

دغلباز اوباش را مات کرد

Масоҷид з шавамӣ харобот кард

مساجد ز شومی خرابات کرد

Ба даҳ рӯзи моли падарро бихӯрад

به ده روز مال پدر را بخورد

Падархондаро ҳам , задӣ дастбурд

پدرخوانده را هم، زدی دستبرد

Тамаъи пешаро хона чун пок рафт

طمع پیشه را خانه چون پاک رُفت

Яке духтарак дошт , дурдонаи сифт

یکی دخترک داشت، دردانه سُفت

Пас онгаҳ зани риндро ҳам ниҳод

پس آنگه زن رند را هم نهاد

Кашид аз зан ва дар канизак фитод

کشید از زن و در کنیزک فتاد

Дил аз неки бахтии чунон канда буд

دل از نیک بختی چنان کنده بود

Ки Иблис дар ҳайрати афканда буд

که ابلیس در حیرت افکنده بود

Азуи хонаи ринд бар бод шуд

ازو خانهٔ رند بر باد شد

Фтўри ҳлогў ба Бағдод шуд

فتور هلاگو به بغداد شد

зи тороҷ ӯ , гашти бечораи ъўр

ز تاراج او، گشت بیچاره عور

зи даҳшати дилаши хӯн ва аз шарми кӯр

ز دهشت دلش خون و از شرم کور

Шуд аз бори ғами сарви қадаши ду то

شد از بار غم سرو قدش دو تا

Ба марги худ , он мубтало шуд ризо

به مرگ خود، آن مبتلا شد رضا

Бабўсед пои писари мунҳанӣ

ببوسید پای پسر منحنی

Ки пери манӣ , муқтадои манӣ

که پیر منی، مقتدای منی

Миннат гарчи парвардаам эй ҷавон

منت گرچه پرورده ام ای جوان

Ҳақи тарбият аз ту дорам ба ҷон

حق تربیت از تو دارم به جان

Тамаъ карда будам зи нахлати самар

طمع کرده بودم ز نخلت ثمر

Вале аз ту гаштам ба олами смр

ولی از تو گشتم به عالم سمر

Ба он мурдаи реги ту бастами тамаъ

به آن مرده ریگ تو بستم طمع

Ту бастӣ чу покони маро бар вараъ

تو بستی چو پاکان مرا بر ورع

Тамаъ дар рагу реша ман намонад

طمع در رگ و ریشهٔ من نماند

Ки дунё дар андеша ман намонад

که دنیا در اندیشهٔ من نماند

зи фисқат на зан на канизак марост

ز فسقت نه زن نه کنیزک مراست

Вагар қасди ин банда дорӣ равост

وگر قصد این بنده داری رواست

Агар пери ман буд , исои сифат

اگر پیر من بود، عیسی صفت

Наёраст кардан , чунин тарбият

نیارست کردن، چنین تربیت

Дарахт тамаъ кунадам аз бех ва бен

درخت طمع کندم از بیخ و بن

Чу ман сулҳ кардам , ту ҳам сулҳ кун

چو من صلح کردم، تو هم صلح کن