Чаҳ ҳосилгар ҳазорон гули дамад ё сад баҳор ояд ?

چه حاصل گر هزاران گل دمد یا صد بهار آید؟

Маро чун бо ту кор афтодааст инҳо чаҳ кор ояд ?

مرا چون با تو کار افتاده است اینها چه کار آید؟

Диламро боғу бустони хуши нмиоид , магар вақте

دلم را باغ و بستان خوش نمیآید، مگر وقتی

Ки ҷомӣ дар миёни оранду сарвӣ дар канор ояд

که جامی در میان آرند و سروی در کنار آید

Чу сӯии зулф хубон рафт , сӯй мо наёяд дил

چو سوی زلف خوبان رفت، سوی ما نیاید دل

Вагар ояд сияҳи рӯзу парешон рӯзгор ояд

وگر آید سیه روز و پریشان روزگار آید

Нмиоими бурун аз бими расвоӣ , ки митрсм

نمیآیم برون از بیم رسوایی، که میترسم

Маро дар пеши мардуми гиря беихтиёр ояд

مرا در پیش مردم گریه بی اختیار آید

Пас аз умрӣ , агар он Тифл бдхў бугзарад сӯем

پس از عمری، اگر آن طفل بدخو بگذرد سویم

намегирад қарорӣ , то дили ман дар қарор ояд

نمی گیرد قراری، تا دل من در قرار آید

Фузун аз доғи навмидӣ балое нест ошиқ ро

فزون از داغ نومیدی بلایی نیست عاشق را

Мабодои кини балои пеши ман умедвор ояд

مبادا کین بلا پیش من امیدوار آید

Ҳилолӣ , чун ту дарвешӣ ва он маи хусрави хубон

هلالی، چون تو درویشی و آن مه خسرو خوبان

Туро аз ишқ ӯ фахраст ва ӯро аз ту ор ояд

ترا از عشق او فخرست و او را از تو عار آید