эй сад ҳазор чун ман хок дар сарое

ای صد هزار چون من خاک در سرایی

Каз ваии буруни хиромад мисли ту дилрабое

کز وی برون خرامد مثل تو دلربایی

Хоҳам ки бо ту бошам , аммо куҷо нишинад

خواهم که با تو باشم، اما کجا نشیند

Мисли ту подшоҳӣ бо ҳамчуи ман гадоӣ ?

مثل تو پادشاهی با همچو من گدایی؟

Бо он либоси нозуки доне ки чист қадат ?

با آن لباس نازک دانی که چیست قدت؟

Сарвӣ ки бошад ӯро аз барги гули қабое

سروی که باشد او را از برگ گل قبایی

Шодами бгўшаҳи ғам аз оҳу нолаи худ

شادم بگوشه غم از آه و ناله خود

Кини оҳу нолаи охир сар мекашад баҷое

کین آه و ناله آخر سر میکشد بجایی

Гар зи он балои ҷонҳо бад рафт дар ҳақи ман

گر ز آن بلای جانها بد رفت در حق من

Ёрб , нигоҳи дораш аз ҳар баду балое

یارب، نگاه دارش از هر بد و بلایی

эй подшоҳи хубон , бедоду зулм то кӣ ?

ای پادشاه خوبان، بیداد و ظلم تا کی؟

Андеша кун , худоро , аз оҳи мубталое

اندیشه کن، خدا را، از آه مبتلایی

Гӯйанд : к-эии ҳилолӣ , дар ишқ чист карт ?

گویند: کای هلالی، در عشق چیست کارت؟

Ҳар дам ҷафо кашӣдан аз даст бе вафое

هر دم جفا کشیدن از دست بی وفایی