Ҳилолӣ , ин чаҳ дарёӣ маъонӣаст ?
هلالی، این چه دریای معانیست؟
Ки мавҷи он з баҳр осмонӣаст
که موج آن ز بحر آسمانیست
Чаҳ назми обдорсти ин ки гуфтӣ ?
چه نظم آبدارست این که گفتی؟
Чаҳ дар шоҳвораст ин ки сифтӣ ?
چه در شاهوارست این که سفتی؟
Бойени мишкӣни нафаси дилҳо рабӯдӣ
باین مشکین نفس دلها ربودی
Магар дар таблаи аттор будӣ ?
مگر در طبله عطار بودی؟
зи ҳайрати ҳосидонро лаб бибастӣ
ز حیرت حاسدان را لب ببستی
Ҳавасро дар дили эшон шикастӣ
هوس را در دل ایشان شکستی
Ҳадиси рӯҳи бахш оғоз кардӣ
حدیث روح بخش آغاز کردی
Чу исои даъвӣ эъҷоз кардӣ
چو عیسی دعوی اعجاز کردی
Забонӣ чун забон шоирӣ нест
زبانی چون زبان شاعری نیست
Фунуни шеъри ғайр аз соҳирӣ нест
فنون شعر غیر از ساحری نیست
Сухан дар қолаби вазну қўоФӣ
سخن در قالب وزن و قوافی
Баради занги малол аз табъи софӣ
برد زنگ ملال از طبع صافی
Дили шоир бар авҷ осмонаст
دل شاعر بر اوج آسمانست
зи шаҳбозон қудсӣ ошёнаст
ز شهبازان قدسی آشیانست
Дуоташ чашма файз илоҳӣаст
دواتش چشمه فیض الهیست
Ки онҷои оби ҳайвони рўсёҳист
که آنجا آب حیوان روسیاهیست
Чу бар коғаз наад мишкӣни қалам ро
چو بر کاغذ نهد مشکین قلم را
зи шаб бар рӯй рӯзи оради рақам ро
ز شب بر روی روز آرد رقم را
Наад бар рӯй насрини ҷаъди сунбул
نهد بر روی نسرین جعد سنبل
Хат райҳон кашад бар сафҳаи гул
خط ریحان کشد بر صفحه گل
БФкрт чун пас зону нишинад
بفکرت چون پس زانو نشیند
Рухи мақсӯд дар ойӣна бинад
رخ مقصود در آیینه بیند
зи гармӣ оташ уфтад дар димоғаш
ز گرمی آتش افتد در دماغش
Бнўр ҷон барафрӯзад чароғаш
بنور جان برافروزد چراغش
Сараш чун бар сар зону кунад ҷой
سرش چون بر سر زانو کند جای
Дилаш чун арш бар курсӣ наад пой
دلش چون عرش بر کرسی نهد پای
Аз он пешонӣу зону чаҳ пурсӣ ?
از آن پیشانی و زانو چه پرسی؟
Ки мегуяд нишон аз лавҳи курсӣ
که میگوید نشان از لوح کرسی
Бисоти осмониро кунад тай
بساط آسمانی را کند طی
Басӯии олами болои баради пай
بسوی عالم بالا برد پی
Малик дар гӯши ҷонаш роз гуяд
ملک در گوش جانش راز گوید
Чу боз ояд баҳри ҷо боз гуяд
چو باز آید بهر جا باز گوید
Вагарнаи ин суханҳоро зи афлок
وگرنه این سخن ها را ز افلاک
Ки май оради басӯии таҳтаи хок ?
که می آرد بسوی تخته خاک؟
Сухани пеш схндон арҷмандаст
سخن پیش سخندان ارجمندست
з боло омад ва қадараш баландаст
ز بالا آمد و قدرش بلندست
Биҳамдиллоҳ ки кардам дар сухан рӯй
بحمدالله که کردم در سخن روی
Шудам дар олами маънии сухани гӯй
شدم در عالم معنی سخن گوی
Биҳамдиллоҳ ки аз дарёии хотир
بحمدالله که از دریای خاطر
Гирифтам олимиро дар ҷавоҳир
گرفتم عالمی را در جواهر
Чаҳ сараст ин ки аз ушшоқ гуфтам ?
چه سرست این که از عشاق گفتم؟
Чаҳ дурусти ин ки дар офоқи сифтам ?
چه درست این که در آفاق سفتم؟
БўсФи ошиқони дафтари кушодам
بوصف عاشقان دفتر گشادم
« сифоти алъошқин » номаши ниҳодам
«صفات العاشقین » نامش نهادم
Навиштам номае дар неки номӣ
نوشتم نامه ای در نیک نامی
Ки хусрав офарин карду Низомӣ
که خسرو آفرین کرد و نظامی
Калиди махзани алосрор бо ӯст
کلید مخزن الاسرار با اوست
Фурӯғи матлаъи алонвор бо ӯст
فروغ مطلع الانوار با اوست
Глстонист дар ваии бӯстонҳо
گلستانیست در وی بوستانها
Дар авроқаши ҳазорон достонҳо
در اوراقش هزاران داستانها
Чаҳ ҷои бӯстон ? боғ биҳиштаст
چه جای بوستان؟ باغ بهشتست
Раёҳинаши ҳама анбар сириштаст
ریاحینش همه عنبر سرشتست
Чаҳ мегӯям ? қалами бодои забонӣ
چه میگویم؟ قلم بادا زبانی
Ки ҷузи даъвии нмидонд беоне
که جز دعوی نمیداند بیانی
Васият мекунам халқи ҷаҳон ро
وصیت میکنم خلق جهان را
Ҷавонмардони пайдоу ниҳон ро
جوانمردان پیدا و نهان را
Ки : ин маҷмӯро ҳар кас ки хонд
که: این مجموع را هر کس که خواند
Кунад бар ман дуое то тавонад
کند بر من دعایی تا تواند
Дар ислоҳи ?хитой ман бакӯшад
در اصلاح خطای من بکوشد
Вагар на домани афвии бипушад
وگر نه دامن عفوی بپوشد
Марои худ воҷиб омад узрхоҳӣ
مرا خود واجب آمد عذرخواهی
Ки дорад номаам рӯ дар сиёҳӣ
که دارد نامه ام رو در سیاهی
Илоҳӣ ,гар сияҳ шуд номаи ман
الهی، گر سیه شد نامه من
Хато афтод хату хомаи ман
خطا افتاد خط و خامه من
?хитои ман мубин ва дар ато кӯш
خطای من مبین و در عطا کوش
Карам кун , парда бар рӯй хатои пӯш
کرم کن، پرده بر روی خطا پوش