эй вуҷӯди ту асл ҳар мавҷӯд

ای وجود تو اصل هر موجود

Ҳастӣ ва бӯдаеу хоҳӣ буд

هستی و بوده‌ای و خواهی بود

Сонеъ ҳар баланду пасти туе

صانع هر بلند و پست تویی

Ҳама ҳеҷанд , ҳарчӣ ҳаст туе

همه هیچند، هرچه هست تویی

Нақшбанди саҳифаи азали туе

نقشبند صحیفهٔ ازل تویی

ё вуҷӯди қадими лами изли туе

یا وجود قدیم لم‌یزل تویی

Неи азали огаҳ аз бдоити ту

نی ازل آگه از بدایت تو

Неи абади воқиф аз ниҳояти ту

نی ابد واقف از نهایت تو

Аз азал то абади сифеду сиёҳ

از ازل تا ابد سفید و سیاه

Ҳама бар сари ваҳдати ту гувоҳ

همه بر سر وحدت تو گواه

Варақи нонавишта май хуоне

ورق نانوشته می‌خوانی

Сухан ношунида май доне

سخن ناشنیده می‌دانی

Пеши ту тоирони қуддусӣ

پیش تو طایران قدوسی

Баҳри як дона дар замини бӯсӣ

بهر یک دانه در زمین‌بوسی

Рӯй мо сӯй туаст аз ҳамаи сӯ

روی ما سوی توست از همه سو

Сӯии мо рӯй тест аз ҳамаи рӯ

سوی ما روی تست از همه رو

Дар суҷудем рӯ ба даргаи ту

در سجودیم رو به درگه تو

Пои з сар кардаем дар раҳи ту

پا ز سر کرده‌ایم در ره تو

Чист ин турфаи гунбади воло ?

چیست این طرفه گنبد والا؟

Рафтаи гардии зи даргаати боло

رفته گردی ز درگهت بالا

Каъбаи сангӣ бар остонаи ту

کعبه سنگی بر آستانهٔ تو

Қиблаи роҳӣ ба сӯии хонаи ту

قبله راهی به سوی خانهٔ تو

Субҳро бо шафақи бромизӣ

صبح را با شفق برآمیزی

Обу оташ ба ҳам даромезӣ

آب و آتش به هم درآمیزی

Зулфи шабро ниқоб рӯз кунӣ

زلف شب را نقاب روز کنی

Меҳру маро ҷаҳон фурӯз кунӣ

مهر و مه را جهان فروز کنی

Фалак аз моҳу меҳр чеҳра фурӯз

فلک از ماه و مهر چهره‌فروز

Доғ ҳо дорад аз ғамати шабу рӯз

داغ‌ها دارد از غمت شب و روز

Баҳр аз ҳайбати ту об шуда

بحر از هیبت تو آب شده

Ғарқи дарёии изтироб шуда

غرق دریای اضطراب شده

Гирди Кувайти замин ба хок нишаст

گرد کویت زمین به خاک نشست

Гашт дар пои бандагони ту паст

گشت در پای بندگان تو پست

Кӯҳ аз ҷониб ту оҳангаст

کوه از جانب تو آهنگست

Аз ту бори дилаш гарон сангаст

از تو بار دلش گران‌سنگست

Бодро аз ту оҳи дардолӯд

باد را از تو آه دردآلود

Хокро аз ту рӯй гирдолӯд

خاک را از تو روی گردآلود

Оташ аз шавқи доғ бар дил монад

آتش از شوق داغ بر دل ماند

Об аз гиряи пой дар гул монад

آب از گریه پای در گل ماند

Ҳамаи сар бар хати қазоӣ ту анд

همه سر بر خط قضای تو اند

Сар ба сари толиби ризоӣ ту анд

سر به سر طالب رضای تو اند

Ҳарчӣ он дар нишеб ва дар авҷ аст

هرچه آن در نشیب و در اوج است

Ту муҳӣтӣ ва он мавҷаст

تو محیطی و آن موجست

Мавҷ агар нест баҳрро чаҳ ғамаст

موج اگر نیست بحر را چه غمست

Баҳр агар нест мавҷ худ адамаст

بحر اگر نیست موج خود عدمست

Мавҷ дарёст ин ҷаҳони хароб

موج دریاست این جهان خراب

Бесаботаст ҳамчуи нақш бар об

بی‌ثباتست همچو نقش بر آب

Гуҳи зи мавҷ дигар хӯрд бар ҳам

گه ز موج دگر خورد بر هم

Гуҳи зи бод ҳаво шавад дар ҳам

گه ز باد هوا شود در هم

Ман ба умед гавҳар ноёб

من به امید گوهر نایاب

Киштӣ афкандаам дарин гирдоб

کشتی افکنده‌ام درین گرداب

Киштии ман зи мавҷи берун бар

کشتی من ز موج بیرون بر

Ҳамчуи Нӯҳаш бар авҷи гардун бар

همچو نوحش بر اوج گردون بر

Гар зи ман ҷуз гунаҳ наме ояд

گر ز من جز گنه نمی‌آید

Аз ту ғайр аз карам наме шояд

از تو غیر از کرم نمی‌شاید

Гарчи лаб ташнаам фитода ба хок

گرچه لب‌تشنه‌ام فتاده به خاک

Чун туро баҳр лутф ҳаст чаҳ бок ?

چون تو را بحر لطف هست چه باک؟