Чун сари зулфи шаб ба даст омад

چون سر زلف شب به دست آمد

Қурси хуршедро шикаст омад

قرص خورشید را شکست آمد

Пайкари осмон муламмаъ шуд

پیکر آسمان ملمع شد

Чатри фирӯзаи гаван мурассаъ шуд

چتر فیروزه‌گون مرصع شد

Мардум аз хоб дида барбастанд

مردم از خواب دیده بربستند

Аз тамошои раҳи назари бастанд

از تماشای ره نظر بستند

Хоби диданди шоҳу ҷумлаи сипоҳ

خواب دیدند شاه و جمله سپاه

Ки магар орифӣ расед ба шоҳ

که مگر عارفی رسید به شاه

Ҳамчуи Хизраши либоси сабз ба бар

همچو خضرش لباس سبز به بر

Хлътии сабзтар зи сабза тар

خلعتی سبزتر ز سبزهٔ تر

Гуфташ он дам ки бар азимати ҷанг

گفتش آن دم که بر عزیمت جنگ

Тез шуд аз мухолифони оҳанг

تیز شد از مخالفان آهنگ

Ту ҳамон дам ки ҳарб ме кардӣ

تو همان دم که حرب می‌کردی

Рӯ ба майдон зарб ме кардӣ

رو به میدان ضرب می‌کردی

Ба ту он нусратӣ ки мо додем

به تو آن نصرتی که ما دادیم

Аз дуоҳои он гадои додем

از دعاهای آن گدا دادیم

Хез ва аз муҳаррамон хосаш кун

خیز و از محرمان خاصش کن

Вази ғам бе касе халосаш кун

وز غم بی‌کسی خلاصش کن

Шоҳ чун чашми худ з хоб гушӯд

شاه چون چشم خود ز خواب گشود

Вази сипоҳи ончии дида буд шунӯд

وز سپاه آنچه دیده بود شنود

Хонд дарвешро ба маҷлиси шоҳ

خواند درویش را به مجلس شاه

Гашти фориғи зи ранҷу меҳнату оҳ

گشت فارغ ز رنج و محنت و آه

Хонд дарвешро ба маҷлиси хос

خواند درویش را به مجلس خاص

Кардаш аз меҳнати фироқи халос

کردش از محنت فراق خلاص

Шукри онро чаҳ сони тавон гуфтан

شکر آن را چه سان توان گفتن

Нест мумкин ба сад забони гуфтан

نیست ممکن به صد زبان گفتن

Чархи бозичае ғариб намӯд

چرخ بازیچه‌ای غریب نمود

Аз фалаки ин басӣ аҷиб намӯд

از فلک این بسی عجیب نمود

Лек аз лутф дӯст нест аҷаб

لیک از لطف دوست نیست عجب

Ки зи меҳнат касе расад ба тараб

که ز محنت کسی رسد به طرب

Ҳар ки ранҷи фироқ ҷонон дид

هر که رنج فراق جانان دید

Баъд аз он ранҷи роҳат ҷон дид

بعد از آن رنج راحت جان دید

Шоми ҳиҷрони хуши сету ранҷи малол

شام هجران خوش ست و رنج ملال

То бидонанд қадари рӯзи висол

تا بدانند قدر روز وصال

Баъди ҳиҷрон агар висолӣ ҳаст

بعد هجران اگر وصالی هست

Шеваи ишқро камолӣ ҳаст

شیوهٔ عشق را کمالی هست

Ғараз аз ишқи васли ҷонони сет

غرض از عشق وصل جانان‌ست

Хоссаи васлӣ ки баъди ҳиҷрони сет

خاصه وصلی که بعد هجران‌ست

Алғрз ҳар ду то чун шеру шукр

الغرض هر دو تا چون شیر و شکر

Ба ҳам омехтанд шому саҳар

به هم آمیختند شام و سحر

Пои шаҳ бар сарири иззату ноз

پای شه بر سریر عزت و ناز

Сари дарвеш бар сарири ниёз

سر درویش بر سریر نیاز

Кори маъшӯқ ноз ме бошад

کار معشوق ناز می‌باشد

Расми ошиқ ниёз ме бошад

رسم عاشق نیاز می‌باشد

Рӯзу шаби роздор ҳам буданд

روز و شب رازدار هم بودند

То дами марги ёр ҳам буданд

تا دم مرگ یار هم بودند

Оқибат дар ниқоб хок шуданд

عاقبت در نقاب خاک شدند

Аз хаданги аҷал ҳалок шуданд

از خدنگ اجل هلاک شدند

Умри баргашт ва бевафое кард

عمر برگشت و بی‌وفایی کرد

Мурғи рӯҳ аз қафас ҷудоӣ кард

مرغ روح از قفس جدایی کرد