Чун саҳар аз буии гули гашти муаттари ҳаво

چون سحر از بوی گل گشت معطر هوا

Аз нафаси ёр мо дод нишонеи сабо

از نفس یار ما داد نشانی صبا

На чаҳ сухан бошад ин чист сабо то кунам

نه چه سخن باشد این چیست صبا تا کنم

Нисбати буии хушаш бо нафаси ёри мо

نسبت بوی خوشش با نفس یار ما

Кард тулӯъи офтоб ёр даромад зи хоб

کرد طلوع آفتاب یار درآمد ز خواب

Рӯй нигор марост хусрави анҷуми гўо

روی نگار مراست خسرو انجم گوا

Ҷон чу шунид аз сабои буии сари зулф ӯ

جان چو شنید از صبا بوی سر زلف او

Гуфт равон мешавад дар паии он ошно

گفت روان می‌شود در پی آن آشنا

Дар сувари обу гули ҷони сифат дӯст дид

در صور آب و گل جان صفت دوست دید

Ишқи куҳани тозаи гашт гарм шуд ин моҷаро

عشق کهن تازه گشت گرم شد این ماجرا

Ҷом раҳо кун дару чашмаи хуршеди байн

جام رها کن در و چشمهٔ خورشید بین

Зоинаҳ бигузар нигари акси рухи ёр ро

زاینه بگذر نگر عکس رخ یار را

Гар на зъкси Рахши гул асарӣ ёфтан

گر نه زعکس رخش گل اثری یافتن

Гули зкҷои венаи ҳамаи мояи ҳасан аз куҷо

گل زکجا وین همه مایه حسن از کجا

Қибла ҳар миллатӣ ҳаст ба сӯй дигар

قبله هر ملتی هست به سوی دگر

Бо рух ӯ фориғем аз ҳамаи қибла ҳо

با رخ او فارغیم از همه قبله‌ها

Тир чу аз чашм ӯ бар дил ошиқ расед

تیر چو از چشم او بر دل عاشق رسید

Гуфт ки захм манаст сайди марои хӯни баҳо

گفت که زخم من است صید مرا خون‌بها

Чашмаш агар мекунад майл ба сӯй ҳамам

چشمش اگر می‌کند میل به سوی همام

Нест маҷоли сухани ошиқ ва чун ва чаро

نیست مجال سخن عاشق و چون و چرا