Дӯш аз лабат рабӯдаам эй меҳрбони шукр

دوش از لبت ربوده‌ام ای مهربان شکر

Пайдост дар баёни ман имрӯзи он шукр

پیداست در بیان من امروز آن شکر

Чун не ба хизмати ту басӣ бастаам миён

چون نی به خدمت تو بسی بسته‌ام میان

То ҳамчуи не гирифтаам андари даҳони шукр

تا همچو نی گرفته‌ام اندر دهان شکر

Дар умри худ лабами зи лабати як шукр гирифт

در عمر خود لبم ز لبت یک شکر گرفت

Оре ба кил мебифурӯшад аз он шукр

آری به کیل می‌بفروشد از آن شکر

Аз тоби офтоби рахт то нагардад об

از تاب آفتاب رخت تا نگردد آب

Шуд зери сояи хати сабзаши ниҳони шукр

شد زیر سایه خط سبزش نهان شکر

Пеш аз хати влби ту нигоро надида ам

پیش از خط ولب تو نگارا ندیده‌ام

Дигар ки аз набот кунад сояи бони шукр

دیگر که از نبات کند سایه‌بان شکر

Ҷонами фидои он лаби ҷонон ки ме диҳад

جانم فدای آن لب جانان که می‌دهد

Аз завқи андакӣ ба мазоқами нишони шукр

از ذوق اندکی به مذاقم نشان شکر

Ёди лабат чу мегузарад бар забони ман

یاد لبت چو می‌گذرد بر زبان من

Ҳоле ҳаме шавад зи забонами равони шукр

حالی همی‌شود ز زبانم روان شکر

Васфи лабати ниҳоди шукр дар даҳони ман

وصف لبت نهاد شکر در دهان من

Гар беш аз ин бигӯям гардад забони шукр

گر بیش از این بگویم گردد زبان شکر