Ин на дрдист ки бедӯст буд дирамонаш

این نه دردیست که بی دوست بود درمانش

Хунаки он ҷон ки насибӣ буд аз ҷононаш

خُنُک آن جان که نصیبی بود از جانانش

Ақл гуяд ба насиҳат ки мадаи ҷон ба лабаш

عقل گوید به نصیحت که مده جان به لبش

Ишқи фарёди برارد ки макун фурмонаш

عشق فریاد برآرد که مکن فرمانش

эй мунаҷҷими назар аз моҳу сурайёи бустон

ای منجم نظر از ماه و ثریا بستان

Чун бихандади ма хубон бингар дандонаш

چون بخندد مه خوبان بنگر دندانش

Ғунча бар хандаи худ ханда занад вақти саҳар

غنچه بر خنده خود خنده زند وقت سحر

Гар бибинад намаки он ду лаби хандонаш

گر ببیند نمک آن دو لب خندانش

Ҳар раҳеро ки дар ӯ пой наҳй поёнии сет

هر رهی را که در او پای نهی پایانی‌ست

Ҷузи раҳи дӯст ки пайдо набӯд пойонаш

جز ره دوست که پیدا نبود پایانش

Ҳама донанд ки ҳар тайифаи варзади кешӣ

همه دانند که هر طایفه ورزد کیشی

Кеши ман он ки шавад ҷону дилами қурбонаш

کیش من آن که شود جان و دلم قربانش

Хоки поиш чу маниро нарасад ме кӯшам

خاک پایش چو منی را نرسد می‌کوشم

Ки расад чашми марои гирди сами икронш

که رسد چشم مرا گرد سم یکرانش

Ҳастӣ хеши ниҳодами ҳама дар ваҷҳи Рахш

هستی خویش نهادم همه در وجه رخش

Гуфт косон нафурӯшам надаҳум арзонаш

گفت کآسان نفروشم ندهم ارزانش

Шуд хаёли сари зулфати сабаб куфр ҳамам

شد خیال سر زلفت سبب کفر همام

Рӯй бинмоӣ ки то тоза шавад емонаш

روی بنمای که تا تازه شود ایمانش