Ки мегуяд ки ҳаст ин сӯрат аз гул
که می گوید که هست این صورت از گل
Ҳамаи Лутфии ҳамаи ҷонии ҳамаи дил
همه لطفی همه جانی همه دل
На инсонгар малик рӯй ту бинад
نه انسان گر ملک روی تو بیند
Шавад ҳайрон бар он шаклу шамоил
شود حیران بر آن شکل و شمایل
Саодати боди рӯятро дар он рӯз
سعادت باد رویت را در آن روز
Ки гардад офтобу моҳи зоил
که گردد آفتاب و ماه زایل
Тамошоро ба рӯзи ҳашари ризвон
تماشا را به روز حشر رضوان
Ба истиқболат ояд як ду манзил
به استقبالت آید یک دو منزل
Лаб мегавану чашми ним мастат
لب میگون و چشم نیم مستت
Кунад тадбири оқили ҷумлаи ботил
کند تدبیر عاقل جمله باطل
Муғони хуршедро зон ме парастанд
مغان خورشید را زان میپرستند
Ки аз ҳасан рахт ҳастанд ғофил
که از حسن رخت هستند غافل
Сар девонагӣ дорад хирадманд
سر دیوانگی دارد خردمند
Магар зулфат кашад дар ваии слосл
مگر زلفت کشد در وی سلاسل
Биҷузи афсонаи ҳасанати нгўинд
بجز افسانه حسنت نگویند
Ҳадисӣ бо намак дар ҳеҷ маҳфил
حدیثی با نمک در هیچ محفل
Ҳамам аз бандагӣ дорад таваққуъ
همام از بندگی دارد توقع
Қабӯлӣ то шавад мақбулу мқбл
قبولی تا شود مقبول و مقبل