Мабод дили зи ҳавои ту як замони холӣ

مباد دل ز هوای تو یک زمان خالی

Ки эътибор надорад тании зи ҷони холӣ

که اعتبار ندارد تنی ز جان خالی

эй ишқи туро ҳаст ошёни дили ман

همای عشق تو را هست آشیان دل من

Мабод сояи он мурғ аз ошёни холӣ

مباد سایه آن مرغ از آشیان خالی

Дар он ҷаҳон набӯд мояи ҳеҷ ҷонӣ ро

در آن جهان نبود مایه هیچ جانی را

Ки зи иштиёқ ту бошад дар ин ҷаҳони холӣ

که ز اشتیاق تو باشد در این جهان خالی

зи ғайритӣ ки маро бар сегон кӯй ту ҳаст

ز غیرتی که مرا بر سگان کوی تو هست

Кунам ҳамеша заминаши зи устихони холӣ

کنم همیشه زمینش ز استخوان خالی

Бақоӣ рӯй ту бодо ки олам афрӯзаст

بقای روی تو بادا که عالم افروزست

Агар шавад зи мау меҳри осмони холӣ

اگر شود ز مه و مهر آسمان خالی

Ба ҳеҷ дили зи баёнам ҳаловатӣ нарасад

به هیچ دل ز بیانم حلاوتی نرسد

Гар аз ҳадис ту бошад дамии забони холӣ

گر از حدیث تو باشد دمی زبان خالی

Кадом фоида бошадҳамамро зи забон

کدام فایده باشد همام را ز زبان

Чу бошад аз сухани ёри меҳрбони холӣ

چو باشد از سخن یار مهربان خالی