Миёни мо ва шумо буд пеш аз он пайванд

میان ما و شما بود پیش از آن پیوند

Ки ҷони алавӣ мо шуд дар ин қафас дар банд

که جان علوی ما شد در این قفس در بند

Биҷузи даҳони латифат ки бо насим гул аст

بجز دهان لطیفت که با نسیم گل است

Надид дидаи мардуми гулоби дон аз қанд

ندید دیده مردم گلاب‌دان از قند

Лаби хушат ки фидои боди оби ҳайвонаш

لب خوشت که فدا باد آب حیوانش

Надоди обам ва дар ҷонами оташии афканд

نداد آبم و در جانم آتشی افکند

Чигуна аз малики инсони шариф тар набӯд

چگونه از ملک انسان شریف‌تر نبود

Ки зи одамӣ чу ту пайдо ҳаме шавад фарзанд

که ز آدمی چو تو پیدا همی‌شود فرزند

зи завқ бехабараст он ки мекунад ташбеҳ

ز ذوق بی‌خبر است آن که می‌کند تشبیه

Рахт ба чашмаи хуршеду қад ба сарви баланд

رخت به چشمهٔ خورشید و قد به سرو بلند

Аз об ва хок наёяд касе бад-ӣни хӯбӣ

از آب و خاک نیاید کسی بدین خوبی

Дар он ҷаҳони магар аз рӯҳи сӯратии созанд

در آن جهان مگر از روح صورتی سازند

Бигӯ ки чора ман чист аз мушоҳидаи ?ут

بگو که چاره من چیست از مشاهده‌ات

Ба ҳасани ҳеҷ касе чун намешавад хурсанд

به حسن هیچ کسی چون نمی‌شود خرسند

Агар чаҳ ғайритем ояд миёни шаҳри броӣ

اگر چه غیرتم آید میان شهر برآی

Забон ҳар ки маро панд медиҳад дарбанд

زبان هر که مرا پند می‌دهد دربند

Ҳамам чун ки саломат кунад малул машав

همام چون که سلامت کند ملول مشو

Гараш ҷавоб нагӯйӣ ба зер лаб ме ханд

گرش جواب نگویی به زیر لب می‌خند