Бирав эй зоҳиди мағруру мадаи моро панд

برو ای زاهد مغرور و مده ما را پند

Ошиқонро ба худои бахши маломат то чанд

عاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند

Ман девонаи зи занҷир наме андешам

من دیوانه ز زنجیر نمی‌اندیشم

Ки кашида сети марои зулфи мусалсал дар банд

که کشیده‌ست مرا زلف مسلسل در بند

Хусравон аз пай нахҷӣр давонанд вале

خسروان از پی نخجیر دوانند ولی

Сайди хубон ба дили хеши даройад ба каманд

صید خوبان به دل خویش درآید به کمند

На чунон волаи он сӯрату боло шуда ам

نه چنان واله آن صورت و بالا شده‌ام

Ки маро бо дгарии меҳр буд ё пайванд

که مرا با دگری مهر بود یا پیوند

Гули рӯяти магар аз боғ биҳишт овараданд

گل رویت مگر از باغ بهشت آوردند

Ки ба гулзор гулӣ нест ба рӯят монанд

که به گلزار گلی نیست به رویت مانند

Гар буд парвариши нешикар аз оби ҳаёт

گر بود پرورش نیشکر از آب حیات

Ҳам насозанд аз он чун лаби ширини ту қанд

هم نسازند از آن چون لب شیرین تو قند

Кардам андешаи бад-ӣни ҳасану латофат ки туе

کردم اندیشه بدین حسن و لطافت که تویی

Дигар аз модар айтом назояд фарзанд

دگر از مادر ایتام نزاید فرزند

Аз ту ншкибм ва ором нагирам нафасӣ

از تو نشکیبم و آرام نگیرم نفسی

Ошиқ онаст ки аз дӯст набошад хурсанд

عاشق آن است که از دوست نباشد خرسند

Май дамади буии хушат ҳар нафас аз шеър ҳамам

می‌دمد بوی خوشت هر نفس از شعر همام

Лоҷарами валвалае дар ҳамаи офоқи афканд

لاجرم ولوله‌ای در همه آفاق افکند