Зангеи зиштро зарифӣ дид

زنگی‌یی زشت را ظریفی دید

Гуфт бояд ба риш ӯ хандид

گفت باید به ریش او خندید

Бо мавизи сиёҳи баради ҷаъл

با مویز سیاه برد جُعل

Назд он зишт рӯй гандаи бағал

نزد آن زشت‌روی گنده‌بغل

Гуфт кин нақли бода хорон аст

گفت کاین نُقل باده‌خواران است

Лоиқи базм шаҳриёрон аст

لایق بزم شهریاران است

Чун сияҳи дасти сӯй нақл кашид

چون سیه ، دست به نقل کشید

Ҷаълӣ чанд аз он миён бадвед

جعلی چند از آن میان بدوید

Гуфт кинҳо гурез пойанд

گفت کاین‌ها گریزپایانند

Ба мавиз дигар наме монанд

به مویز دگر نمی‌مانند

Бихӯрам аввали он ки хўоҳдҷст

بخورم اول آن که خواهد‌جَست

Кон дигарҳо намеравад аз даст

کان دگرها نمی‌رود از دست

ХнФсо медавид аз пасу пеш

خنفسا می‌دوید از پس و پیش

Зангӣ аз пай чу гург аз паии мяш

زنگی از پی چو گرگ از پی میش

Бар даҳон мефиканд як як ро

بر دهان میفکند یَک‌یَک را

Хуш намӯд он шикори мардак ро

خوش نمود آن شکار مَردک را

Чун ки нақли гурез пой бихӯрад

چون که نقل گریز‌پای بخورد

Рӯ ба нақли шикаста пой оварад

رو به نقل شکسته‌پای آورد

На ҷаъл монад пеш ӯ на мавиз

نه جعل ماند پیش او نه مویز

Пеши аблаҳ чаҳ бонгии субҳ чаҳ тез

پیش ابله چه بانگ صبحُ چه تیز

Рӯй айши туро кунанд чу қӣр

روی عیش تو را کنند چو قیر

Дӯстии аблаҳу салитаи пер

دوستی ابله و سلیطه ی پیر

НФт бар рӯй хештани резӣ

نفط بر روی خویشتن ریزی

Ба ки бо илоҳӣ дар омезӣ

به که با ابلهی در آمیزی

Оби ҳайвон ба ҳалқи худ дар рез

آب حیوان به حلق خود در ریز

Хар наҳои сар мабар ба пеши гмиз

خر نه ای سر مبر به پیش گمیز

Ҳазёнро ба самъи роҳи мада

هذیان را به سمع راه مده

ҶиФаҳ бар хон подшоҳ манеҳ

جیفه بر خوان پادشاه منه

Байняти пеши куни хари беҳтар

بینی‌ات پیش کون خر بهتر

Зонка гӯши ту назд мардуми хар

زانکه گوش تو نزد مردم خر

Ҷурми саргин ба об маҳв шавад

جِرم سرگین به آب محو شود

Вази димоғи ту ганд он баравад

وز دماغ تو گند آن برود

Ганди анфоси мардаки ҷоҳил

گند انفاس مردک جاهل

Аз димоғи ту кӣ шавад зоил

از دماغ تو کی شود زایل‌

Ҳар забонӣ ки ёваи гӯй буд

هر زبانی که یاوه‌گوی بود

Олати деви зишти хуй буд

آلت دیو زشت‌خوی بود

Дили аҳрори ганҷ асрор аст

دل احرار گنج اسرار است

Хозини ганҷи ақл ҳушёр аст

خازن گنج عقل هشیار است

Деви дуздии сет дар паии он ганҷ

دیو دزدی ست در پی آن گنج

Хозинашро ҳамеи намояди ранҷ

خازنش را همی نماید رنج

То бдздди ҷавоҳири асрор

تا بدزدد جواهر اسرار

Баради онро ба кулбаи ашрор

برد آن را به کلبه اشرار

ё ба бозор ҳирс бифурӯшанд

یا به بازار حرص بفروشند

Саманаш мехуранд ва ме нӯшанд

ثمنش می خورند و می نوشند

Рӯз кӣ чанд аз он бёсоинд

روزکی چند از آن بیاسایند

Оқибати ҳам асир дом оянд

عاقبت هم اسیر دام آیند

Ҳам ба ?дане шаванд хору хаҷал

هم به دنیی شوند خوار و خجل

Ҳамчуи мисатони фитодаи андари гул

همچو مستان فتاده اندر گل

Ҳам ба уқбо шаванд зи аҳли ҷҳим

هم به عقبی شوند ز اهل جحیم

зи оташи афтода дар азоб ?илем

ز آتش افتاده در عذاب الیم

Баҳри осоиши ҷаҳони ҷаҳон

بهر آسایش ای جان جهان

Ин ҳама ранҷҳо манеҳ бар ҷон

این همه رنج‌ها منه بر جان

Панди соҳиби дилон ба ҷони бниўш

پند صاحب‌دلان به جان بنیوش

Сухан аблаҳон макун дар гӯш

سخن ابلهان مکن در گوش

Ҷаҳл бар илм ихтиёр макун

جهل بر علم اختیار مکن

Пуд магузору қасд тор макун

پود مگذار و قصد تار مکن

Офиятро ба дард сар мафруш

عافیت را به درد سر مفروش

Савти неро ба тез хар мафруш

صوت نی را به تیز خر مفروش

Лафзҳои хашини дарин абёт

لفظ‌های خشن درین ابیات

Ҳаст ҳанзали миёни қанду набот

هست حنظل میان قند و نبات

Ҳазёнӣ ки бар забон омад

هذیانی که بر زبان آمد

Лоиқи васф аблаҳон омад

لایق وصف ابلهان آمد

Қатаронаст лоиқи ҳиндӯ

قطران است لایق هندو

Арғавонро чаҳ нисбатаст бадв

ارغوان را چه نسبت است بدو

Ҳар нмтро муайянаст сухан

هر نمط را معین سخن است

Вази таносуб мубинаст сухан

وز تناسب مبین سخن است 

Ҳаркии соҳиби баён муътабар аст

هرکه صاحب بیان معتبر است

Вази фунуни ҳадис бохабар аст

وز فنون حدیث باخبر است

Узри ман пеш ӯ қабул ояд

عذر من پیش او قبول آید

Эътирозӣ барин нафармоед

اعتراضی برین نفرماید