намеоем ва аз шарми чунон май уфтам

می‌آیم و از شرم چنان می‌افتم

Каз зиндагии худ ба гумон май уфтам

کز زندگی خود به گمان می‌افتم

Бе ту ғами дил ба сад забон ме гӯям

بی تو غم دل به صد زبان می‌گویم

Чун рӯй ту байнам аз забон май уфтам

چون روی تو بینم از زبان می‌افتم