Ин манам раҳ ёфта дар маҷлиси султони хеш

این منم ره یافته در مجلس سلطان خویش

Ҷони даҳуми шукрона чун дидам рухи ҷонони хеш

جان دهم شکرانه چون دیدم رخ جانان خویش

Дигаронгар симу зари оранд аз баҳри нисор

دیگران گر سیم و زر آرند از بهر نثار

Ман нисори ҳазрати ҷононаи созами ҷони хеш

من نثار حضرت جانانه سازم جان خویش

Дорам аз дидаи шаробӣу кабобӣ аз ҷигар

دارم از دیده شرابی و کبابی از جگر

То хаёли дӯстро орми шабии меҳмони хеш

تا خیال دوست را آرم شبی مهمان خویش

Доштами паймон ки аз паймона бошам мҷтнб

داشتم پیمان که از پیمانه باشم مجتنب

Бода чун паймӯди соқии рустам аз паймони хеш

باده چون پیمود ساقی رستم از پیمان خویش

Рози ман аз ашки сурх ва рӯй зардам фош шуд

راز من از اشک سرخ و روی زردم فاش شد

Ман накардам ошкорои қиссаи пинҳони хеш

من نکردم آشکارا قصه پنهان خویش

Аз ҷароҳатҳои ӯ дорем роҳатҳо басӣ

از جراحتهای او داریم راحتها بسی

Зонка аз дардаш ҳаме ёбад дилами дармони хеш

زانکه از دردش همی یابد دلم درمان خویش

Ҷавҳари конро салотин маъонӣ толибанд

جوهر کان را سلاطین معانی طالبند

Шукри эзадро ки борӣ ёфтам дар кони хеш

شکر ایزد را که باری یافتم در کان خویش

Гавҳари конро намеёбанд ғаввосони ишқ

گوهر کان را نمی یابند غواصان عشق

Шодии ҷон касе кӯ ёфт дар Аммони хеш

شادی جان کسی کو یافت در عمان خویش

Шодии дунё ва ҳам уқбо шавад он ҳусайн

شادی دنیا و هم عقبی شود آن حسین

Ин гадоро аз карамгар ту бихонӣ он хеш

این گدا را از کرم گر تو بخوانی آن خویش