Зиндагонӣ бе рухи дилбар наме бояд маро

زندگانی بی‌رخ دلبر نمی‌باید مرا

Дӯст май бояд касе дигар наме бояд маро

دوست می‌باید کسی دیگر نمی‌باید مرا

Чун бирафт аз пеши ман он моҳи тобони баъд аз ин

چون برفت از پیش من آن ماه تابان بعد از این

Тобиши моҳу шуъоъи хур наме бояд маро

تابش ماه و شعاع خور نمی‌باید مرا

Халқ мехоҳанд ҳуру равзаи ризвон вале

خلق می‌خواهند حور و روضه رضوان ولی

Ҷузи висоли он парии пайкар наме бояд маро

جز وصال آن پری‌پیکر نمی‌باید مرا

Гар бубинами қад ӯ ҳаргиз ба тӯбо нанигарам

گر ببینم قد او هرگز به طوبی ننگرم

Вар биёбам лаъл ӯ кавсар наме бояд маро

ور بیابم لعل او کوثر نمی‌باید مرا

Чун муаттар шуд машомам аз насими мӯӣ ӯ

چون معطر شد مشامم از نسیم موی او

Буии машку накҳати анбар наме бояд маро

بوی مشک و نکهت عنبر نمی‌باید مرا

Чун мунаввар гашт рӯем аз фурӯғ рӯй ӯ

چون منور گشت رویم از فروغ روی او

Партави меҳру маи анвар наме бояд маро

پرتو مهر و مه انور نمی‌باید مرا

Ёрб он давлат диҳад дастам ки гуяд он санам

یارب آن دولت دهد دستم که گوید آن صنم

Ҷузи ҳусайни хастаи абтар наме бояд маро

جز حسین خسته ابتر نمی‌باید مرا