Гирди замину осмони ман сол ҳо гардӣда ам

گرد زمین و آسمان من سال‌ها گردیده‌ام

Равшани мабодои чашми ман чун ту маигар дида ам

روشن مبادا چشم من چون تو مهی گر دیده‌ام

То дил ба ишқат бастаам аз қайд ҳастӣ руста ам

تا دل به عشقت بسته‌ام از قید هستی رسته‌ام

Чун бо ғамат пайвастаам аз хештан бибрида ам

چون با غمت پیوسته‌ام از خویشتن ببریده‌ام

Дар хорзори обу гул чун ғунчаи гаштами тнгдл

در خارزار آب و گل چون غنچه گشتم تنگدل

Дар гулшани рӯҳонӣони манзил аз он бгзидаҳ ам

در گلشن روحانیان منزل از آن بگزیده‌ام

Ҳаркас ба бозори ҷаҳони савдоӣ судӣ ме кунад

هرکس به بازار جهان سودای سودی می‌کند

Ман судҳо бФрўхтаҳи савдои ту бхридаҳ ам

من سودها بفروخته سودای تو بخریده‌ام

То ҷон ба гулзор ризо шуд андалеби ҷони Фзо

تا جان به گلزار رضا شد عندلیب جان‌فزا

Аз қурбати хори балои райҳони роҳат чида ам

از قربت خار بلا ریحان راحت چیده‌ام

Ҳаркаси алоҷи дард худ ҷӯяд паии ороми ҷон

هرکس علاج درد خود جوید پی آرام جان

Лекини ман ошуфтаи дил бо дардат оромидаҳ ам

لیکن من آشفته‌دل با دردت آرامیده‌ام

Чун роҳи илму ақлро дидам ки пичопич буд

چون راه علم و عقل را دیدم که پیچاپیچ بود

эй ёри ман якборагӣ дар ошиқӣ печида ам

ای یار من یکبارگی در عاشقی پیچیده‌ام

Оқил ба малики офияти пайвастаи гӯ танҳо нишин

عاقل به ملک عافیت پیوسته گو تنها نشین

Каз ишқи он болои бало аз офият бибрида ам

کز عشق آن بالا بلا از عافیت ببریده‌ام

То чун ҳусайн аз аҳл дил ёбам сафои хотирӣ

تا چون حسین از اهل دل یابم صفای خاطری

Умрӣ ба хоки бандагӣ рӯй вафо молидаа ам

عمری به خاک بندگی روی وفا مالیده‌ام