Мо сар бар остон дар ёр ме наҳем

ما سر بر آستان در یار می‌نهیم

По дар ҳарими каъба аҳрор ме наҳем

پا در حریم کعبه احرار می‌نهیم

Ҳар лаҳзаи сад гуноҳ ва хато мекунем боз

هر لحظه صد گناه و خطا می‌کنیم باز

Чашми умед бар карам ёр ме наҳем

چشم امید بر کرم یار می‌نهیم

Чун кофи кӯҳи қофи шикофад агар ниҳанд

چون کاف کوه قاف شکافد اگر نهند

Борӣ ки мо бар ин дил афкор ме наҳем

باری که ما بر این دل افکار می‌نهیم

Чун шодии висоли ту моро надоди даст

چون شادی وصال تو ما را نداد دست

Дил бар ғами фироқи ту ночор ме наҳем

دل بر غم فراق تو ناچار می‌نهیم

Аввал ба оби дидаи худ ғусл ме кунем

اول به آب دیدهٔ خود غسل می‌کنیم

Онгоҳ бар дарат лаб ва рухсор ме наҳем

آنگاه بر درت لب و رخسار می‌نهیم

То сар бар остонат ниҳодем пои фақр

تا سر بر آستانت نهادیم پای فقر

Бар ҳафт фарқи гунбад даввор ме наҳем

بر هفت فرق گنبد دوار می‌نهیم

зи анфоси тести маҷлиси мо машки буи ва мо

ز انفاس تست مجلس ما مشک‌بوی و ما

Тӯҳмат ба нофи оҳӯӣ тотор ме наҳем

تهمت به ناف آهوی تاتار می‌نهیم

Рӯй халос ҳаст зи банди балои ҳусайн

روی خلاص هست ز بند بلا حسین

Чун дил бидон ду турра таррор ме наҳем

چون دل بدان دو طرّهٔ طرّار می‌نهیم