То хоки сифати мӯътакифи он сар кӯем

تا خاک صفت معتکف آن سر کویم

Бедардам агар равза фирдавс биҷӯем

بی دردم اگر روضه فردوس بجویم

Чун он санами мӯӣ миён рафт зи чашмам

چون آن صنم موی میان رفت ز چشمم

Аз нола чу ноӣӣ шудаи вази мӯя чу мӯем

از ناله چو نائی شده وز مویه چو مویم

Гар шуҳра шаҳрӣ шудам аз шавқ аҷаб нест

گر شهره شهری شدم از شوق عجب نیست

Чун рафт зи шаҳри онкии ман ошуфта ӯем

چون رفت ز شهر آنکه من آشفته اویم

Исои дами ман чун сар бемор надорад

عیسی دم من چون سر بیمار ندارد

Пеш ки рӯми дарди дили худ бкаҳ гӯям

پیش که روم درد دل خود بکه گویم

Кардам қадам аз сар ки рӯми роҳи ҳавояш

کردم قدم از سر که روم راه هوایش

Кин роҳ нишоед ки бад-ӣни пои бпўим

کین راه نشاید که بدین پای بپویم

То рӯй нуҳум бар каф поят диҳадам даст

تا روی نهم بر کف پایت دهدم دست

Каз хоки сари кӯии ту чун сабза биравем

کز خاک سر کوی تو چون سبزه برویم

Ҳайфаст ки ағёри баради миваи васлат

حیف است که اغیار برد میوه وصلت

Вази боғи рахти ман гули сероби набавӣам

وز باغ رخت من گل سیراب نبویم

Гуфтӣ ки ҳусайн аз дар мо чун наравад ҳеҷ

گفتی که حسین از در ما چون نرود هیچ

Ман чун рӯм эй ҷон ки гадоӣ сар кӯем

من چون روم ای جان که گدای سر کویم