То ту бошӣ баста ҳар биму тоб

تا تو باشی بسته هر بیم و تاب

Рӯзаи дории сарфа нонасту об

روزه داری صرفه نان است و آب

эй тиҳӣ карда шикам аз ғофилӣ

ای تهی کرده شکم از غافلی

Дил тиҳӣ кун ин буд алсўми лӣ

دل تهی کن این بود الصوم لی

Хона на дар ба банд эй кадхудоӣ

خانۀ نه در به بند ای کدخدای

Пас равони ҳафт манзари бргшоӣ

پس روان هفت منظر برگشای

Пои худ афшурда аз гмрҳӣ

پای خود افشردۀ از گمرهی

Чанг дар дунё мазан то вораӣ

چنگ در دنیا مزن تا وارهی

Ҳамчуи моҳи нав чаҳ бошӣ пойбанд

همچو ماه نو چه باشی پایبند

Гар бгаҳи хезӣ чу субҳ хира ханд

گر بگه خیزی چو صبح خیره خند

Гар ту ифтор аз ҳавоӣ худ кунӣ

گر تو افطار از هوای خود کنی

Рӯзаи худро ҳама ботил кунӣ

روزه خود را همه باطل کنی

Рӯзаи дориро ки бо худ кор нест

روزه داری را که با خود کار نیست

Ҷузи бадӣдори худо ифтор нест

جز بدیدار خدا افطار نیست

Ҳар нафас идӣ кун эй соҳиби назар

هر نفس عیدی کن ای صاحب نظر

Моҷроӣӣ нест бо марди сафар

ماجرائی نیست با مرد سفر