Марди орифи гуфтугӯро дар бибаст

مرد عارف گفتگو را در ببست

Маст худ гардид ва аз олам гусаст

مست خود گردید و از عالم گسست

Завқу шавқ ӯро зи даст ӯ рабӯд

ذوق و شوق او را ز دست او ربود

Дар вуҷӯд омад зи найранги шуҳуд

در وجود آمد ز نیرنگ شهود

Бо ҳузураши зарраҳо монанди тавр

با حضورش ذره ها مانند طور

Беҳузур ӯ на нуру неи зуҳӯр

بی حضور او نه نور و نی ظهور

Нозанинӣ дар тилисми он шабӣ

نازنینی در طلسم آن شبی

Он шабӣ бекавкабиро кавкабӣ

آن شبی بی کوکبی را کوکبی

Снблстони ду зулфаш то камар

سنبلستان دو زلفش تا کمر

Тоби гир аз талъаташи кӯҳу камар

تاب گیر از طلعتش کوه و کمر

Ғарқи андари ҷилваи мастонаи ӣӣ

غرق اندر جلوهٔ مستانه ئی

Хуши сурӯди он маст бе паймонаи ӣӣ

خوش سرود آن مست بی پیمانه ئی

Пеш ӯ гардандаи фонӯси хаёл

پیش او گردنده فانوس خیال

Зуфунун мисли сипеҳри дайри сол

ذوفنون مثل سپهر دیر سال

Андари он фонӯси пайкари ранги ранг

اندر آن فانوس پیکر رنگ رنگ

Шукра бар гунҷишк ва бар оҳӯи паланг

شکره بر گنجشک و بر آهو پلنگ

Ман ба рӯмӣ гуфтам эй донои роз

من به رومی گفتم ای دانای راز

Бар рафиқ кам назар бигушоӣ роз

بر رفیق کم نظر بگشای راز

Гуфт « ин пайкар чу сими тобнок

گفت «این پیکر چو سیم تابناک

Зод дар андешаи яздони пок

زاد در اندیشهٔ یزدان پاک

Бози битобонаҳ аз завқ намӯд

باز بیتابانه از ذوق نمود

Дар шабистони вуҷӯди умеди фурӯд

در شبستان وجود امید فرود

Ҳамчуи мо оворау ғурбати насиб

همچو ما آواره و غربت نصیب

Ту ғарибӣ , ман ғарибам , ӯ ғариб

تو غریبی ، من غریبم ، او غریب

Шаън ӯ ҷбрилӣу номаши сурӯш

شأن او جبریلی و نامش سروش

Май барад аз ҳуш ва май оради бҳўш

می برد از هوش و می آرد بهوش

Ғунчаи моро гушӯд аз шабнамаш

غنچهٔ ما را گشود از شبنمش

Мурдаи оташ , зинда аз сӯзи дамаш

مرده آتش ، زنده از سوز دمش

Захмаи шоир ба соз дил азуаст

زخمهٔ شاعر به ساز دل ازوست

Чокҳо дар парда маҳмил азуаст

چاکها در پردهٔ محمل ازوست

Дидаам дар нағма ӯ олимӣ

دیده ام در نغمهٔ او عالمی

Оташии гир аз навой ӯ дамӣ »

آتشی گیر از نوای او دمی»