Зоти ҳақро нест ин олами ҳиҷоб
ذات حق را نیست این عالم حجاب
Ғӯтаро ҳоил нагардад нақши об
غوطه را حایل نگردد نقش آب
Зодани андари олимии дигар хуш аст
زادن اندر عالمی دیگر خوش است
То шабоб дайгарӣ ояд бадаст
تا شباب دیگری آید بدست
Ҳақи варои маргу айн зиндагӣ аст
حق ورای مرگ و عین زندگی است
Банда чун мерад нмидонд ки чист
بنده چون میرد نمیداند که چیست
Гарчи мо мурғон бебол ва парем
گرچه ما مرغان بی بال و پریم
Аз худо дар илми марг афзӯн тарем
از خدا در علمِ مرگ افزونتریم
Вақт ? ширинӣ ба заҳри омехта
وقت؟ شیرینیِ به زهر آمیخته
Раҳмати омӣ ба қаҳри омехта
رحمتِ عامی به قهر آمیخته
Холӣ аз қаҳраш набинӣ шаҳру дашт
خالی از قهرش نبینی شهر و دشت
Раҳмат ӯ инки гўӣӣ дар гузашт
رحمت او اینکه گوئی درگذشت
Кофарӣ маргаст эй равшани ниҳод
کافری مرگست ای روشننهاد
Кӣ сазад бо мурдаи ғозиро ҷиҳод
کی سزد با مردهغازی را جهاد
Марди муъмини зинда ва бо худ ба ҷанг
مرد مؤمن زنده و با خود به جنگ
Бар худ уфтад ҳамчу бар оҳӯи паланг
بر خود افتد همچو بر آهو پلنگ
Кофари бедори дили пеши санам
کافرِ بیداردل پیشِ صنم
Ба зи диндорӣ ки хуфт андари ҳарам
بهْ ز دینداری که خفت اندر حرم
Чашм кӯраст инки бинад нои савоб
چشمکورست اینکه بیند ناصواب
Ҳичгаҳи шабро набинад офтоб
هیچگه شب را نبیند آفتاب
Суҳбати гули донаро созад дарахт
صحبتِ گُل دانه را سازد درخت
Одамӣ аз суҳбати гули тираи бахт
آدمی از صحبت گل تیرهبخت
Дона аз гул май пазиради печу тоб
دانه از گل میپذیرد پیچ و تاب
То кунад сайди шуъоъи офтоб
تا کند صیدِ شعاعِ آفتاب
Ман бгл гуфтам бигӯ эй синаи чок
من بگل گفتم بگو ای سینهچاک
Чун бигирӣ рангу бӯ аз боду хок ?
چوُن بگیری رنگ و بو از باد و خاک؟
Гуфт гул ; эй ҳӯшманди рафтаи ҳуш
گفت گل؛ ای هوشمندِ رفتههوش
Чун паёмигирӣ аз барқ хамӯш ?
چوُن پیامی گیری از برقِ خموش؟
Ҷон ба тани моро зи ҷазби ин ва он
جان به تن ما را ز جذبِ این و آن
Ҷазби ту пайдоу ҷазби мо ниҳон
جذبِ تو پیدا و جذبِ ما نهان