Рӯмии он ишқу муҳаббатро далел

رومی آن عشق و محبت را دلیل

Ташнаи комонро каломаши слсбил

تشنه کامان را کلامش سلسبیل

Гуфт « он шеърӣ ки оташи андрўст

گفت «آن شعری که آتش اندروست

Асл ӯ аз гармии аллоҳи ҳавасат

اصل او از گرمی الله هوست

Он наво гулшан кунад хошок ро

آن نوا گلشن کند خاشاک را

Он наво барҳам занад афлок ро

آن نوا برهم زند افلاک را

Он наво бар ҳақ гувоҳӣ медиҳад

آن نوا بر حق گواهی میدهد

Бо фақирон подшоҳӣ медиҳад

با فقیران پادشاهی میدهد

Хӯни азуи андари бадани сайёр тар

خون ازو اندر بدن سیار تر

Қалб аз рӯҳи аломини бедор тар

قلب از روح الامین بیدار تر

эй басои шоир ки аз саҳари ҳунар

ای بسا شاعر که از سحر هنر

Раҳзан қалбасту Иблиси назар

رهزن قلب است و ابلیس نظر

Шоири ҳиндии худояши ёри бод

شاعر هندی خدایش یار باد

Ҷон ӯ бе лиззати гуфтори бод

جان او بی لذت گفتار باد

Ишқро хунёгарӣ омӯхта

عشق را خنیاگری آموخته

Бо халилон озрӣ омӯхта

با خلیلان آزری آموخته

Ҳарф ӯ чоўидаҳ ва бесӯзу дард

حرف او چاویده و بی سوز و درد

Мард хонанд аҳли дард ӯро на мард

مرد خوانند اهل درد او را نه مرد

Зон навой хуш ки нашносад мақом

زان نوای خوش که نشناسد مقام

Хуштар он ҳарфӣ ки гўӣӣ дар мном

خوشتر آن حرفی که گوئی در منام

Фитрати шоир саропо ҷустуҷӯаст

فطرت شاعر سراپا جستجوست

Холиқ ва парвардгор орзӯаст

خالق و پروردگار آرزوست

Шоири андари синаи миллат чу дил

شاعر اندر سینهٔ ملت چو دل

Миллатӣ бе шоирии анбори гул

ملتی بی شاعری انبار گل

Сӯзу мастии Нақшбанд олимӣ аст

سوز و مستی نقشبند عالمی است

Шоирӣ бесӯзу мастӣ мотамӣ аст

شاعری بی سوز و مستی ماتمی است

Шеърро мақсӯд агар одам гарӣ аст

شعر را مقصود اگر آدم گری است

Шоирии ҳам ворис пайғамбарӣаст »

شاعری هم وارث پیغمبری است»

Гуфтам аз пайғамбарии ҳам бози гӯй

گفتم از پیغمبری هم باز گوی

Сар ӯ бо марди муҳаррами бози гӯй

سر او با مرد محرم باز گوی

Гуфт « ақвому милал оёт ӯст

گفت «اقوام و ملل آیات اوست

Асрҳои мо з махлуқот ӯст

عصر های ما ز مخلوقات اوست

Аз дам ӯ нотиқ омад сангу хишт

از دم او ناطق آمد سنگ و خشت

Мо ҳама монанди ҳосил , ӯ чу кишт

ما همه مانند حاصل ، او چو کشت

Пок созад устихону реша ро

پاک سازد استخوان و ریشه را

Бол ҷбрилӣ диҳад андеша ро

بال جبریلی دهد اندیشه را

Ҳоиу ҳўии андаруни коинот

های و هوی اندرون کائنات

Аз лаб ӯ наҷму нуру нозъот

از لب او نجم و نور و نازعات

Офтобашро заволӣ нест нест

آفتابش را زوالی نیست نیست

Мункир ӯро камолӣ нест нест

منکر او را کمالی نیست نیست

Раҳмати ҳақи суҳбати аҳрор ӯ

رحمت حق صحبت احرار او

Қаҳри яздони зарбати каррор ӯ

قهر یزدان ضربت کرار او

Гарчи бошӣ ақли кул аз ваии марам

گرچه باشی عقل کل از وی مرم

Зонка ӯ бинад тану ҷонро баҳам

زانکه او بیند تن و جان را بهم

Тезтар на по ба роҳи ирғмид

تیز تر نه پا به راه یرغمید

То бибинӣ ончӣ мебоист дид

تا ببینی آنچه می بایست دید

Канда бар деворӣ аз санги қамар

کنده بر دیواری از سنگ قمر

Чори тосин набувватро нигар »

چار طاسین نبوت را نگر»

Шавқи роҳ хеш донад бе далел

شوق راه خویش داند بی دلیل

Шавқи парвозии биболи Ҷабраил

شوق پروازی ببال جبرئیل

Шавқро роҳ дароз омад ду гом

شوق را راه دراز آمد دو گام

Ин мусофир хаста гардад аз мақом

این مسافر خسته گردد از مقام

По задам мастонаи сӯии ирғмид

پا زدم مستانه سوی یرغمید

То баландӣҳои ӯ омад падед

تا بلندیهای او آمد پدید

Ман чаҳ гӯям аз шикваи он мақом

من چه گویم از شکوه آن مقام

Ҳафт кавкаб дар тавоф ӯ мудом

هفت کوکب در طواف او مدام

Фаршён аз нур ӯ равшани замир

فرشیان از نور او روشن ضمیر

Аршён аз серумаи хокаши басир

عرشیان از سرمهٔ خاکش بصیر

Ҳақи марои чашму дил ва гуфтор дод

حق مرا چشم و دل و گفتار داد

Ҷустуҷӯии олам асрор дод

جستجوی عالم اسرار داد

Пардаро бар гирам аз асрори кул

پرده را بر گیرم از اسرار کل

Бо ту гӯям аз тўосини русул

با تو گویم از طواسین رسل