Одамии андари ҷаҳони ҳафт ранг
آدمی اندر جهان هفت رنگ
Ҳар замони гарми фиғон монанди чанг
هر زمان گرم فغان مانند چنگ
Орзӯии ҳам нафас май сўздш
آرزوی هم نفس می سوزدش
Нолаҳои дили навози омўздш
ناله های دل نواز آموزدش
Лекини ин олам ки аз об ва гул аст
لیکن این عالم که از آب و گل است
Кӣ тавон гуфтан ки дороӣ дил аст
کی توان گفتن که دارای دل است
Баҳру дашту кӯҳ ва ки хомӯшу кар
بحر و دشت و کوه و که خاموش و کر
Осмону меҳру маи хомӯшу кар
آسمان و مهر و مه خاموش و کر
Гарчи бар гардуни ҳуҷум ахтар аст
گرچه بر گردون هجوم اختر است
Ҳар яке аз дайгарӣ танҳо тар аст
هر یکی از دیگری تنها تر است
Ҳар яке монанди мо бечораи ист
هر یکی مانند ما بیچاره ایست
Дар фазои нилгуни овораи ист
در فضای نیلگون آواره ایست
Корвони барги сафари нокардаи соз
کاروان برگ سفر ناکرده ساز
Бекарони афлоку шабҳо дайри ёз
بیکران افلاک و شب ها دیر یاز
Ин ҷаҳон сайдаст ва сайёдем мо
این جهان صید است و صیادیم ما
ё асири рафта аз ёдем мо
یا اسیر رفته از یادیم ما
Зор нолидам сдоӣии брнхост
زار نالیدم صدائی برنخاست
Ҳам нафаси фарзанди одамро куҷост
هم نفس فرزند آدم را کجاست
Дидаам рӯзи ҷаҳони чори сӯй
دیده ام روز جهان چار سوی
Онкии нураш бар фурӯзад коху кӯй
آنکه نورش بر فروزد کاخ و کوی
Аз Роми сайёраи ӣӣ ӯро вуҷӯд
از رم سیاره ئی او را وجود
Нест алои инки гўӣӣ рафт ва буд
نیست الا اینکه گوئی رفت و بود
эй хуши он рӯзӣ ки аз айём нест
ای خوش آن روزی که از ایام نیست
Субҳ ӯро нимрўз ва шом нест
صبح او را نیمروز و شام نیست
Равшан аз нураш агар гардад равон
روشن از نورش اگر گردد روان
Савтро чун ранг дидан метавон
صوت را چون رنگ دیدن میتوان
Ғайбҳо аз тоб ӯ гардад ҳузур
غیب ها از تاب او گردد حضور
Навбат ӯ лоязол ва бе мурӯр
نوبت او لایزال و بی مرور
эй худо рӯзӣ кун он рӯзии маро
ای خدا روزی کن آن روزی مرا
Вораҳон зини рӯз бе сӯзии маро
وارهان زین روز بی سوزی مرا
Ояи тасхири андар шаън кист ?
آیهٔ تسخیر اندر شأن کیست؟
Ин сипеҳри нилгун ҳайрон кист ?
این سپهر نیلگون حیران کیست؟
Роздони илми алосмо ки буд
رازدان علم الاسما که بود
Масти он соқӣ ва он саҳбо ки буд
مست آن ساقی و آن صهبا که بود
Баргузедӣ аз ҳамаи олами кро ?
برگزیدی از همه عالم کرا؟
Кардӣ аз рози даруни муҳаррами кро ?
کردی از راز درون محرم کرا؟
эй турои тирӣ ки моро синаи сифт
ای ترا تیری که ما را سینه سفت
Ҳарф « адъўнӣ » ки гуфт ва бо ки гуфт ?
حرف «ادعونی» که گفت و با که گفت؟
Рӯй ту имони ман қуръони ман
روی تو ایمان من قرآن من
Ҷилваи ӣии дории дареғ аз ҷони ман
جلوه ئی داری دریغ از جان من
Аз зиёни сад шуъоъи офтоб
از زیان صد شعاع آفتاب
Кам нмигрдди матоъи офтоб
کم نمیگردد متاع آفتاب
Асри ҳозирро хирад занҷир пост
عصر حاضر را خرد زنجیر پاست
Ҷони битобӣ ки ман дорам куҷост ?
جان بیتابی که من دارم کجاست؟
Умрҳо бар хеш май печади вуҷӯд
عمر ها بر خویش می پیچد وجود
То яке битоб ҷон ояд фурӯд
تا یکی بیتاب جان آید فرود
Гар наранҷӣ ин замини шӯраи зор
گر نرنجی این زمین شوره زار
Нест тухми орзӯро созгор
نیست تخم آرزو را سازگار
Аз даруни ин гул бе ҳосилӣ
از درون این گل بی حاصلی
Баси ғанимати дон агар раведи дилӣ
بس غنیمت دان اگر روید دلی
Ту маии андари шабистонами гузар
تو مهی اندر شبستانم گذر
Як замон бе нурии ҷонами нигар
یک زمان بی نوری جانم نگر
Шуъларо парҳез аз хошок чист ?
شعله را پرهیز از خاشاک چیست؟
Барқро аз брФтодн бок чист ?
برق را از برفتادن باک چیست؟
Зистам то зистам андари фироқ
زیستم تا زیستم اندر فراق
Вонмои онсӯии ин нилии равоқ
وانما آنسوی این نیلی رواق
Баста дарҳоро биравем боз кун
بسته در ها را برویم باز کن
Хокро бо қудсён ҳамроз кун
خاک را با قدسیان همراز کن
Оташӣ дар синаи ман брФрўз
آتشی در سینهٔ من برفروز
Авдро бигзору ҳизумро бисӯз
عود را بگذار و هیزم را بسوز
Боз бар оташи бунаи авди маро
باز بر آتش بنه عود مرا
Дар ҷаҳон ошуфта кун дӯди маро
در جهان آشفته کن دود مرا
Оташи паймонаи ман тез кун
آتش پیمانهٔ من تیز کن
Бо тағофули як нигаҳ омез кун
با تغافل یک نگه آمیز کن
Мо турои ҷўӣим ва ту аз дидаи давр
ما ترا جوئیم و تو از دیده دور
Неи ғалат , мо кӯр ва ту андари ҳузур
نی غلط ، ما کور و تو اندر حضور
ё гшои ин пардаи асрор ро
یا گشا این پردهٔ اسرار را
ё бигир ин ҷон бедидор ро
یا بگیر این جان بی دیدار را
Нахли фикрами ноумед аз барг ва бар
نخل فکرم ناامید از برگ و بر
ё табар бифирист ё боди саҳар
یا تبر بفرست یا باد سحر
Ақл додӣ ҳам ҷунунии даҳ маро
عقل دادی هم جنونی ده مرا
Раҳ ба ҷазби андарунии даҳ маро
ره به جذب اندرونی ده مرا
Илм дар андеша мегирад мақом
علم در اندیشه می گیرد مقام
Ишқро кошонаи қалби лоином
عشق را کاشانه قلب لاینام
Илм то аз ишқ бархӯрдор нест
علم تا از عشق برخوردار نیست
Ҷузи тамошои хона афкор нест
جز تماشا خانهٔ افکار نیست
Ин тамошои хонаи саҳар сомрӣ аст
این تماشا خانه سحر سامری است
Илм бе рӯҳи алқудс афсунгарӣ аст
علم بی روح القدس افسونگری است
Бе таҷаллии марди донои раҳи набард
بی تجلی مرد دانا ره نبرد
Аз лакади кӯби хаёли хеши мард
از لکد کوب خیال خویش مرد
Бе таҷаллии зиндагӣ ранҷурӣ аст
بی تجلی زندگی رنجوری است
Ақли маҳҷӯрӣу дайн маҷбӯрӣ аст
عقل مهجوری و دین مجبوری است
Ин ҷаҳони кӯҳу дашту баҳр ва бар
این جهان کوه و دشت و بحر و بر
Мо назари хоҳем ва ӯ гуяд хабар
ما نظر خواهیم و او گوید خبر
Манзилии бахши ин дили овора ро
منزلی بخش این دل آواره را
Бози даҳ бо моҳи ин мҳпораҳ ро
باز ده با ماه این مهپاره را
Гарчи аз хокам наравед ҷузи калом
گرچه از خاکم نروید جز کلام
Ҳарф маҳҷӯрӣ намегардад тамом
حرف مهجوری نمی گردد تمام
Зери гардуни хешро ёбам ғариб
زیر گردون خویش را یابم غریب
зи онсӯӣ гардун бигӯ « ании қариб »
ز آنسوی گردون بگو «انی قریب»
То мисоли меҳр ва ма гардад ғуруб
تا مثال مهر و مه گردد غروب
Ин ҷаҳот ва ин шимол ва ин ҷануб
این جهات و این شمال و این جنوب
Аз тилисми дӯш ва фардо бигузарам
از طلسم دوش و فردا بگذرم
Аз мау меҳр ва сурайё бигузарам
از مه و مهر و ثریا بگذرم
Ту фурӯғи ҷовдони мо чун шарор
تو فروغ جاودان ما چون شرار
Як ду дам дорем ва он ҳам мустаъор
یک دو دم داریم و آن هم مستعار
эй ту нашиносӣ низои марг ва зист
ای تو نشناسی نزاع مرگ و زیست
Рашк бар яздони баради ин банда кист
رشک بر یزدان برد این بنده کیست
Бандаи офоқи гиру носабур
بندهٔ آفاق گیر و ناصبور
Неи ғиоб ӯро хуш ояд неи ҳузур
نی غیاب او را خوش آید نی حضور
Онеми ман ҷовдонӣ кун маро
آنیم من جاودانی کن مرا
Аз заминӣ осмонӣ кун маро
از زمینی آسمانی کن مرا
Забт дар гуфтор ва кирдорӣ бидиҳ
ضبط در گفتار و کرداری بده
Ҷода ҳо пайдост рафторӣ бидиҳ
جاده ها پیداست رفتاری بده
Ончӣ гуфтам аз ҷаҳонӣ дигар аст
آنچه گفتم از جهانی دیگر است
Ин китоб аз осмонӣ дигар аст
این کتاب از آسمانی دیگر است
Баҳрам ва аз ман кам ошӯбӣ хатост
بحرم و از من کم آشوبی خطاست
Онкӣ дар қаърам фурӯ ояд куҷост
آنکه در قعرم فرو آید کجاست
Як ҷаҳон бар соҳил ман орамид
یک جهان بر ساحل من آرمید
Аз карони ғайр аз Ром мавҷӣ надид
از کران غیر از رم موجی ندید
Ман ки навмедами зи перони куҳан
من که نومیدم ز پیران کهن
Дорам аз рӯзӣ ки меояд сухан
دارم از روزی که میآید سخن
Бар ҷавонон саҳл кун ҳарфи маро
بر جوانان سهل کن حرف مرا
Баҳрашон поёб кун жарфи маро
بهرشان پایاب کن ژرف مرا