Зиндагӣ аз лиззати ғайбу ҳузур
زندگی از لذت غیب و حضور
Басти нақши ин ҷаҳон назду давр
بست نقش این جهان نزد و دور
Ончунон тори нафас аз ҳам гусехт
آنچنان تار نفس از هم گسیخت
Ранги ҳайрати хонаи айёми рехт
رنگ حیرت خانهٔ ایام ریخت
Ҳар куҷо аз завқу шавқи худ гарӣ
هر کجا از ذوق و شوق خود گری
Наъра « ман дигарам , ту дайгарӣ »
نعرهٔ «من دیگرم ، تو دیگری»
Моҳу ахтарро хиром омухтанд
ماه و اختر را خرام آموختند
Сад чароғи андар фазо афрӯхтанд
صد چراغ اندر فضا افروختند
Бар сипеҳр нилгун зад офтоб
بر سپهر نیلگون زد آفتاب
Хаймаи зари бФт бо симини таноб
خیمهٔ زر بفت با سیمین طناب
Аз уфуқи субҳи нахустин сар кашид
از افق صبح نخستین سر کشید
Олами нави зодаро дар бар кашид
عالم نو زاده را در بر کشید
Малики одами хокдонӣ буду бас
ملک آدم خاکدانی بود و بس
Дашт ӯ бекорвонӣ буду бас
دشت او بی کاروانی بود و بس
Не ба кӯҳии оби ҷўӣӣ дар ситез
نی به کوهی آب جوئی در ستیز
Не ба сҳроӣии саҳобии ризриз
نی به صحرائی سحابی ریزریز
Неи сурӯди тоирон дар шохсор
نی سرود طایران در شاخسار
Неи Роми оҳӯи миёни марғзор
نی رم آهو میان مرغزار
Бетаҷаллиҳои ҷони баҳру буриш
بی تجلی های جان بحر و برش
Дӯди печони тилсони пайкараш
دود پیچان طیلسان پیکرش
Сабзаи боди фурӯдин нодидаи ӣӣ
سبزه باد فرودین نادیده ئی
Андари аъмоқи замини хобидаи ӣӣ
اندر اعماق زمین خوابیده ئی
Таъна ӣӣ зад чархи нилӣ бар замин
طعنه ئی زد چرخ نیلی بر زمین
Рӯзгор кас надидам ин чунин
روزگار کس ندیدم این چنین
Чун ту дар паҳнои ман кӯрии куҷо
چون تو در پهنای من کوری کجا
Ҷуз ба қандилами турои нурии куҷо
جز به قندیلم ترا نوری کجا
Хок агар алванд шуд ҷуз хок нест
خاک اگر الوند شد جز خاک نیست
Равшану поянда чун афлок нест
روشن و پاینده چون افلاک نیست
ё бизӣ бо созу барги дилбарӣ
یا بزی با ساز و برگ دلبری
ё бимир аз нангу ори камтарӣ
یا بمیر از ننگ و عار کمتری
Шуд замин аз таънаи гардуни хаҷал
شد زمین از طعنهٔ گردون خجل
Нои умеду дили гарону музмаҳил
نا امید و دل گران و مضمحل
Пеши ҳақ аз дард бенурӣ тапид
پیش حق از درد بی نوری تپید
То ндоӣии зи онсӯӣ гардун расед
تا ندائی ز آنسوی گردون رسید
эй Аминӣ аз амонат бе хабар
ای امینی از امانت بی خبر
Ғам махӯр андари замири худ нигар
غم مخور اندر ضمیر خود نگر
Рӯзҳо равшани зи ғавғои ҳаёт
روز ها روشن ز غوغای حیات
Не аз он нурӣ ки бинӣ дар ҷаҳот
نی از آن نوری که بینی در جهات
Нури субҳ аз офтоби доғи дор
نور صبح از آفتاب داغ دار
Нури ҷони пок аз ғубори рӯзгор
نور جان پاک از غبار روزگار
Нури ҷон беҷодаҳо андари сафар
نور جان بی جاده ها اندر سفر
Аз шуъоъи меҳру маи сайёр тар
از شعاع مهر و مه سیار تر
Шастаи ӣӣ аз лавҳи ҷони нақши умед
شسته ئی از لوح جان نقش امید
Нури ҷон аз хок ту ояд падед
نور جان از خاک تو آید پدید
Ақли одам бар ҷаҳон шбхўн занад
عقل آدم بر جهان شبخون زند
Ишқ ӯ бар ломакон шбхўн занад
عشق او بر لامکان شبخون زند
Роҳи дони андеша ӯ бе далел
راه دان اندیشهٔ او بی دلیل
Чашм ӯ бедортар аз Ҷабраил
چشم او بیدار تر از جبرئیل
Хок ва дар парвоз монанди малик
خاک و در پرواز مانند ملک
Як работи куҳна дар роҳаши фалак
یک رباط کهنه در راهش فلک
Май хулди андари вуҷӯди осмон
می خلد اندر وجود آسمان
Мисли нӯки сӯзани андари парниён
مثل نوک سوزن اندر پرنیان
Доғҳо шавед зи домони вуҷӯд
داغها شوید ز دامان وجود
Бенигоҳ ӯ ҷаҳони кӯру кабӯд
بی نگاه او جهان کور و کبود
Гарчи кам тасбеҳ ва хўнризаст ӯ
گرچه کم تسبیح و خونریز است او
Рӯзгоронро чу маҳмизаст ӯ
روزگاران را چو مهمیز است او
Чашм ӯ равшан шавад аз коинот
چشم او روشن شود از کائنات
То бибинад зотро андари сифот
تا ببیند ذات را اندر صفات
« ҳар ки ошиқ шуд ҷамоли зот ро
«هر که عاشق شد جمال ذات را
ӯст Сайиди ҷумлаи мавҷӯдотро »
اوست سید جمله موجودات را»