Пери рӯмии муршиди равшани замир
پیر رومی مرشد روشن ضمیر
Корвони ишқу мастиро амир
کاروان عشق و مستی را امیر
Манзилаши бартари зи моҳу офтоб
منزلش برتر ز ماه و آفتاب
Хаймаро аз каҳкашон созад таноб
خیمه را از کهکشان سازد طناب
Нури қуръон дар миёни сина аш
نور قرآن در میان سینه اش
Ҷоми ҷами шарманда аз ойина аш
جام جم شرمنده از آئینه اش
Аз неи он неи навози покзод
از نی آن نی نواز پاکزاد
Бози шурӣ дар ниҳод ман фитод
باز شوری در نهاد من فتاد
Гуфт « ҷонҳо муҳаррам асрор шуд
گفت «جانها محرم اسرار شد
Ховар аз хоби гарон бедор шуд
خاور از خواب گران بیدار شد
Ҷазбаҳои тоза ӯро дода анд
جذبه های تازه او را داده اند
Бандҳои куҳнаро бигушода анд
بندهای کهنه را بگشاده اند
Ҷузи ту эй донои асрори фаранг
جز تو ای دانای اسرار فرنگ
Кас накӯ нанишаст дар нори фаранг
کس نکو ننشست در نار فرنگ
Бош монанди халили аллоҳи маст
باش مانند خلیل الله مست
Ҳар куҳани бтхонаҳро бояд шикаст
هر کهن بتخانه را باید شکست
Аматонро зиндагии ҷазби дарун
امتان را زندگی جذب درون
Кам назари ин ҷазбро гуяд ҷунун
کم نظر این جذب را گوید جنون
Ҳеҷ қавмии зери чархи лоҷувард
هیچ قومی زیر چرخ لاجورد
Бе ҷунуни зуфунун корӣ накард
بی جنون ذوفنون کاری نکرد
Муъмин аз азму таваккул қоҳир аст
مؤمن از عزم و توکل قاهر است
Гар надорад ин ду ҷавҳар кофар аст
گر ندارد این دو جوهر کافر است
Хайрро ӯ боз медонад зи шар
خیر را او باز میداند ز شر
Аз нигоҳаши олимии зеру зибр
از نگاهش عالمی زیر و زبر
Кӯҳсор аз зарбат ӯ рези рез
کوهسار از ضربت او ریز ریز
Дар гиребонаши ҳазорон растхез
در گریبانش هزاران رستخیز
То май аз майхонаи ман хӯрдаи ӣӣ
تا می از میخانهٔ من خورده ئی
Куҳнагиро аз тамошои бардаи ӣӣ
کهنگی را از تماشا برده ئی
Дар чамани зӣ мисли бӯи мастуру фош
در چمن زی مثل بو مستور و فاش
Дар миёни ранги пок аз ранг бош
در میان رنگ پاک از رنگ باش
Асри ту аз рамзи ҷон огоҳ нест
عصر تو از رمز جان آگاه نیست
Дайн ӯ ҷузи ҳуби ғайр аллоҳ нест
دین او جز حب غیر الله نیست
Фалсафии ин рамз кам фаҳмида аст
فلسفی این رمز کم فهمیده است
Фикр ӯ бар обу гул печида аст
فکر او بر آب و گل پیچیده است
Дида аз қандили дил равшан накард
دیده از قندیل دل روشن نکرد
Пас надид алои кабӯду сурху зард
پس ندید الا کبود و سرخ و زرد
эй хуши он мардӣ ки дил бо каси надод
ای خوش آن مردی که دل با کس نداد
Банди ғайри аллоҳро аз пои кушод
بند غیر الله را از پا گشاد
Сари шириро нафаҳмади гову мяш
سر شیری را نفهمد گاو و میش
Ҷуз ба шерон кам бигӯ асрори хеш
جز به شیران کم بگو اسرار خویش
Бо ҳариф сифла натавон хӯрд май
با حریف سفله نتوان خورد می
Гарчи бошад подшоҳи рӯму рай
گرچه باشد پادشاه روم و ری
Юсуфи моро агар гиреҳгии барад
یوسف ما را اگر گرگی برد
Ба ки мардӣ нокасе ӯро хирад
به که مردی ناکسی او را خرد
Аҳли дунё бетахайюл бе қиёс
اهل دنیا بی تخیل بی قیاس
Бӯрёи бофони атласи ношинос
بوریا بافان اطلس ناشناس
Аъҷмии мардӣ чаҳ хуши шеърии сурӯд
اعجمی مردی چه خوش شعری سرود
Сӯзад аз таъсир ӯ ҷон дар вуҷӯд
سوزد از تأثیر او جان در وجود
« нола ошиқ бигӯаш мардуми дунё
«نالهٔ عاشق بگوش مردم دنیا
Бонги мусулмонӣу диёр фарангаст »
بانگ مسلمانی و دیار فرنگ است»
Маънии дайну сиёсати бози гӯй
معنی دین و سیاست باز گوی
Аҳли ҳақро зини ду ҳикмати бози гӯй
اهل حق را زین دو حکمت باز گوی
« ғами хуру нони ғам афзоён махӯр
«غم خور و نان غم افزایان مخور
Зонка оқил ғам хӯрд кӯдаки шукр »
زانکه عاقل غم خورد کودک شکر»
рӯмӣ
رومی
Хирқаи худ бораст бар дӯши фақир
خرقه خود بار است بر دوش فقیر
Чун сабои ҷузи буии гули сомони мгир
چون صبا جز بوی گل سامان مگیر
Қулзумӣ бо дашт ва дар пиҳами ситез
قلزمی با دشت و در پیهم ستیز
Шабнамии худро ба гулбаргӣ бирез
شبنمی خود را به گلبرگی بریز
Сари ҳақ бар марди ҳақ пӯшида нест
سر حق بر مرد حق پوشیده نیست
Рӯҳи муъмин ҳеҷ майдонӣ ки чист ?
روح مؤمن هیچ میدانی که چیست؟
Қатраи шабнам ки аз завқ намӯд
قطرهٔ شبنم که از ذوق نمود
Уқдаи худро бадаст худ гушӯд
عقدهٔ خود را بدست خود گشود
Аз худии андари замир худ нишаст
از خودی اندر ضمیر خود نشست
Рахти хеш аз хилвати афлоки баст
رخت خویش از خلوت افلاک بست
Рухи сӯии дарёӣ бепоён накард
رخ سوی دریای بی پایان نکرد
Хештанро дар садаф пинҳон накард
خویشتن را در صدف پنهان نکرد
Андари оғӯши саҳар икдм тапид
اندر آغوش سحر یکدم تپید
То бкоми ғунча наврас чакид »
تا بکام غنچهٔ نورس چکید»