Чист фақр эй бандагони обу гул
چیست فقر ای بندگان آب و گل
Як нигоҳи роҳи байни як зиндаи дил
یک نگاه راه بین یک زنده دل
Фақри кори хешро санҷидан аст
فقر کار خویش را سنجیدن است
Бар ду ҳарфи лои илоҳ печидан аст
بر دو حرف لا اله پیچیدن است
Фақри хайбари гир бо нони шъир
فقر خیبر گیر با نان شعیر
Бастаи фитрок ӯ султону мейр
بستهٔ فتراک او سلطان و میر
Фақри завқу шавқу таслим ва ризост
فقر ذوق و شوق و تسلیم و رضاست
Мо аминем ин матоъ Мустафо аст
ما امینیم این متاع مصطفی است
Фақр бар Каррӯбӣон шбхўн занад
فقر بر کروبیان شبخون زند
Бар навомиси ҷаҳон шбхўн занад
بر نوامیس جهان شبخون زند
Бар мақом дигар андозад туро
بر مقام دیگر اندازد ترا
Аз зҷоҷ , алмос месозад туро
از زجاج ، الماس می سازد ترا
Баргу соз ӯ зи қуръони азим
برگ و ساز او ز قرآن عظیم
Мард дарвешӣ нагунҷад дар гилӣм
مرد درویشی نگنجد در گلیم
Гарчи андари базм кам гуяд сухан
گرچه اندر بزم کم گوید سخن
Як дам ӯ гармии сад анҷуман
یک دم او گرمی صد انجمن
Бепаронро завқ парвозӣ диҳад
بی پران را ذوق پروازی دهد
Пашшаро тамкин шаҳбозӣ диҳад
پشه را تمکین شهبازی دهد
Бо салотин дар фитад марди фақир
با سلاطین در فتد مرد فقیر
Аз шиква бӯрё ларзад сарир
از شکوه بوریا لرزد سریر
Аз ҷунун май афканди ҳўӣӣ ба шаҳр
از جنون می افکند هوئی به شهر
Во раҳанд халқро аз ҷабру қаҳр
وا رهاند خلق را از جبر و قهر
наменагирад ҷуз ба он саҳрои мақом
می نگیرد جز به آن صحرا مقام
Кондрўи шоҳини гурезад аз ҳаммом
کاندرو شاهین گریزد از حمام
Қалб ӯро қӯт аз ҷазбу сулӯк
قلب او را قوت از جذب و سلوک
Пеши султони наъра ӯ « ломлўк »
پیش سلطان نعره او «لاملوک»
Оташи мо сўзнок аз хок ӯ
آتش ما سوزناک از خاک او
Шуълаи тарсад аз хасу хошок ӯ
شعله ترسد از خس و خاشاک او
Бар науфтад миллатии андари набард
بر نیفتد ملتی اندر نبرد
То дарав боқӣаст як дарвеши мард
تا درو باقیست یک درویش مرد
Обрӯии мо з истиғноӣ ӯст
آبروی ما ز استغنای اوست
Сӯзи мо аз шавқ бепурвой ӯст
سوز ما از شوق بی پروای اوست
Хештанро андари ин ойинаи байн
خویشتن را اندر این آئینه بین
То туро бахшанд султони мубин
تا ترا بخشند سلطان مبین
Ҳикмати дайни дили навозӣҳои фақр
حکمت دین دل نوازیهای فقر
Қӯти дайн бе нёзиҳои фақр
قوت دین بی نیازیهای فقر
Муъминонро гуфт он султони дайн
مؤمنان را گفت آن سلطان دین
« масҷиди ман ин ҳама рӯй замин »
«مسجد من این همه روی زمین»
Аломон аз гардиш на осмон
الامان از گردش نه آسمان
Масҷиди муъмини бадасти дигарон
مسجد مؤمن بدست دیگران
Сахт кӯшад бандаи покизаи кеш
سخت کوشد بندهٔ پاکیزه کیش
То бигирад масҷиди мавлои хеш
تا بگیرد مسجد مولای خویش
Аикаҳ аз тарки ҷаҳони гўӣӣ , магӯ
ایکه از ترک جهان گوئی ، مگو
Тарки ин дайри куҳани тасхир ӯ
ترک این دیر کهن تسخیر او
Рокибаш бӯдани азу ворстн аст
راکبش بودن ازو وارستن است
Аз мақоми обу гул барҷастан аст
از مقام آب و گل برجستن است
Сайди муъмини ин ҷаҳони обу гул
صید مؤمن این جهان آب و گل
Бозро гўӣӣ ки сайди худ бҳл
باز را گوئی که صید خود بهل
Ҳал нашуд ин маънии мушкили маро
حل نشد این معنی مشکل مرا
Шоҳин аз афлок бигурезад чаро
شاهین از افلاک بگریزد چرا
Вои он шоҳин ки шоҳинӣ накард
وای آن شاهین که شاهینی نکرد
Мурғакӣ аз чанг ӯ номади бадарад
مرغکی از چنگ او نامد بدرد
Дркномӣ монад зору сарнигӯн
درکنامی ماند زار و سرنگون
Пар назд андари фазои нилгун
پر نزد اندر فضای نیلگون
Фақри қуръон эҳтисоб ҳаст ва буд
فقر قرآن احتساب هست و بود
Неи рубобу мастӣу рақсу сурӯд
نی رباب و مستی و رقص و سرود
Фақр муъмин чист ? тасхири ҷаҳот
فقر مؤمن چیست؟ تسخیر جهات
Банда аз таъсир ӯ мавлои сифот
بنده از تأثیر او مولا صفات
Фақри кофари хилвати дашт ва дар аст
فقر کافر خلوت دشت و در است
Фақри муъмини ларзаи баҳр ва бар аст
فقر مؤمن لرزهٔ بحر و بر است
Зиндагии онрои сукӯни ғору кӯҳ
زندگی آنرا سکون غار و کوه
Зиндагии инро зи марги бошукӯҳ
زندگی این را ز مرگ باشکوه
Он хдоро ҷустан аз тарки бадан
آن خدارا جستن از ترک بدن
Ин худиро бар Фсони ҳақ задан
این خودی را بر فسان حق زدن
Он худиро куштану во сӯхтан
آن خودی را کشتن و وا سوختن
Ин худиро чун чароғ афрӯхтан
این خودی را چون چراغ افروختن
Фақр чун урён шавад зери сипеҳр
فقر چون عریان شود زیر سپهر
Аз наҳиф ӯ билразад моҳу меҳр
از نهیب او بلرزد ماه و مهر
Фақри урёни гармии бадару ҳнин
فقر عریان گرمی بدر و حنین
Фақри урёни бонги такбири ҳусайн
فقر عریان بانگ تکبیر حسین
Фақрро то завқ урёнӣ намонад
فقر را تا ذوق عریانی نماند
Он ҷалоли андар мусулмонӣ намонад
آن جلال اندر مسلمانی نماند
Вои мо эй вои ин дайри куҳан
وای ما ای وای این دیر کهن
Теғи ло дар каф на ту дорӣ на ман
تیغ لا در کف نه تو داری نه من
Дили зи ғайр аллоҳ бипардоз аиҷўон
دل ز غیر الله بپرداز ایجوان
Ин ҷаҳони куҳна дар бози аиҷўон
این جهان کهنه در باز ایجوان
То куҷо бе ғайрати дайни зистан
تا کجا بی غیرت دین زیستن
эй мусулмон мурданаст ин зистан
ای مسلمان مردن است این زیستن
Марди ҳақи бози офаринади хеш ро
مرد حق باز آفریند خویش را
Ҷуз ба нур ҳақ набинад хеш ро
جز به نور حق نبیند خویش را
Бар айёри Мустафои худро занад
بر عیار مصطفی خود را زند
То ҷаҳонии дайгарӣ пайдо кунад
تا جهانی دیگری پیدا کند
Оҳ зон қавмӣ ки аз пои брФтод
آه زان قومی که از پا برفتاد
Мейру султони зод ва дарвешӣ назод
میر و سلطان زاد و درویشی نزاد
Достон ӯ мапурс аз ман ки ман
داستان او مپرس از من که من
Чун бигӯям ончӣ ноед дар сухан
چون بگویم آنچه ناید در سخن
Дар гулӯем гиря ҳо гардад гиреҳ
در گلویم گریه ها گردد گره
Ин қиёмати андаруни сина ба
این قیامت اندرون سینه به
Мусаллами ин кишвар аз худ ноумед
مسلم این کشور از خود ناامید
Умр ҳо шуд бо худо мардӣ надид
عمر ها شد با خدا مردی ندید
Лоҷарам аз қӯти дайн бдзн аст
لاجرم از قوت دین بدظن است
Корвони хешро худ раҳзан аст
کاروان خویش را خود رهزن است
Аз се қарни ин уммати хору забун
از سه قرن این امت خوار و زبون
Зинда бесӯзу сарвари андарун
زنده بی سوز و سرور اندرون
Пасти фикру дуни ниҳоду кӯри завқ
پست فکر و دون نهاد و کور ذوق
Мактабу муллоӣ ӯ маҳрӯми шавқ
مکتب و ملای او محروم شوق
Зиштии андеша ӯро хор кард
زشتی اندیشه او را خوار کرد
Ифтироқ ӯро зи худ безор кард
افتراق او را ز خود بیزار کرد
То надонад аз мақому манзилаш
تا نداند از مقام و منزلش
Марди завқи инқилоби андари дилаш
مرد ذوق انقلاب اندر دلش
Табъ ӯ бе суҳбати марди хабир
طبع او بی صحبت مرد خبیر
Хастау афсурдау ҳақ нопазир
خسته و افسرده و حق ناپذیر
Банда рад карда мавлост ӯ
بندهٔ رد کردهٔ مولاست او
Муфлису қлош ва бе парвост ӯ
مفلس و قلاش و بی پرواست او
Неи бкФи молӣ ки султонии барад
نی بکف مالی که سلطانی برد
Неи бадали нурӣ ки шайтонии барад
نی بدل نوری که شیطانی برد
Шайх ӯ лорди фарангиро мурӣд
شیخ او لرد فرنگی را مرید
Гарчи гуяд аз мақом бо язид
گرچه گوید از مقام با یزید
Гуфт дайнро равнақ аз маҳкӯмӣ аст
گفت دین را رونق از محکومی است
Зиндагонӣ аз худӣ маҳрӯмӣ аст
زندگانی از خودی محرومی است
Давлати ағёрро раҳмати шимурд
دولت اغیار را رحمت شمرد
Рақсҳо гирд килисо карду мард
رقص ها گرد کلیسا کرد و مرد
эй тиҳӣ аз завқу шавқу сӯзу дард
ای تهی از ذوق و شوق و سوز و درد
Май шиносии асри мо бо мо чаҳ кард
می شناسی عصر ما با ما چه کرد
Асри мо моро зи мо бегона кард
عصر ما ما را ز ما بیگانه کرد
Аз ҷамоли Мустафо бегона кард
از جمال مصطفی بیگانه کرد
Сӯз ӯ то аз миён сина рафт
سوز او تا از میان سینه رفت
Ҷавҳари ойина аз ойина рафт
جوهر آئینه از آئینه رفت
Ботини ин асрро ншохтӣ
باطن این عصر را نشناختی
Дови аввали хешро дар бохтӣ
داو اول خویش را در باختی
То димоғи ту ба пичокш фитод
تا دماغ تو به پیچاکش فتاد
Орзӯии зиндаи ӣӣ дар дил назод
آرزوی زنده ئی در دل نزاد
Эҳтисоб хеш кун аз худ Марв
احتساب خویش کن از خود مرو
Икдўи дам аз ғайри худ бегонаи шӯ
یکدو دم از غیر خود بیگانه شو
То куҷои ин хавфу васвосу ҳарос
تا کجا این خوف و وسواس و هراس
Андари ин кишвари мақоми худ шинос
اندر این کشور مقام خود شناس
Ин чаман дорад басии шохи баланд
این چمن دارد بسی شاخ بلند
Бар нигуни шохи ошён худ мабанд
بر نگون شاخ آشیان خود مبند
Нағмаи дорӣ дар гулӯ эй бихбр
نغمه داری در گلو ای بیخبر
Ҷинс худ бишнос ва бо зоғони мпр
جنس خود بشناس و با زاغان مپر
Хештанро тезии шамшери даҳ
خویشتن را تیزی شمشیر ده
Бози худро дар кафи тақдири даҳ
باز خود را در کف تقدیر ده
Андаруни тести сайл бе паноҳ
اندرون تست سیل بی پناه
Пеш ӯ кӯҳи гарон монанди коҳ
پیش او کوه گران مانند کاه
Сайлро тамкини зи но осўдн аст
سیل را تمکین ز نا آسودن است
Як нафаси осўднш нобӯдан аст
یک نفس آسودنش نابودن است
Ман на мулло , неи фақиҳи нуктаи вар
من نه ملا ، نی فقیه نکته ور
Неи маро аз фақру дарвешии хабар
نی مرا از فقر و درویشی خبر
Дар раҳи дайни тези байну сусти гом
در ره دین تیز بین و سست گام
Пухтаи ман хому корами нотамом
پختهٔ من خام و کارم ناتمام
То дили пар изтиробам дода анд
تا دل پر اضطرابم داده اند
Як гиреҳ аз сад гиреҳ бигушода анд
یک گره از صد گره بگشاده اند
« аз табу тобами насиб худ бигир
«از تب و تابم نصیب خود بگیر
Баъд азин ноед чу ман марди фақир »
بعد ازین ناید چو من مرد فقیر»