Ту кистӣ зи кҷоӣӣ ки осмони кабӯд

تو کیستی ز کجائی که آسمان کبود

Ҳазор чашми бароаи ту аз ситора гушӯд

هزار چشم براه تو از ستاره گشود

Чаҳ кўимт ки чаҳ будӣ чаҳ карда ӣӣ чаҳ шудӣ

چه کویمت که چه بودی چه کرده ئی چه شدی

Ки хӯн кунад ҷигарамро Аёзии Маҳмӯд

که خون کند جگرم را ایازی محمود

Ту он нӣӣ ки мусаллои з каҳкашон мекард

تو آن نئی که مصلی ز کهکشان میکرد

Шароби сӯфӣу шоиртар аз хеши рабӯд

شراب صوفی و شاعر تر از خویش ربود

Фаранг агарчӣ зи афкори ту гиреҳ бикшод

فرنگ اگرچه ز افکار تو گره بگشاد

Ба ҷуръаи дгарии нашъаи турои афзуд

به جرعه دگری نشئه ترا افزود

Сухани зи номау мизони дароз тар гуфтӣ

سخن ز نامه و میزان دراز تر گفتی

Ба ҳайратам ки набинӣ қиёмати мавҷӯд

به حیرتم که نبینی قیامت موجود

Хушо касе ки ҳарамро даруни синаи шинохт

خوشا کسی که حرم را درون سینه شناخت

Дамӣ тапиду гузашт аз мақом гуфту шунӯд

دمی تپید و گذشت از مقام گفت و شنود

Аз он бмктбу майхона эътиборам нест

از آن بمکتب و میخانه اعتبارم نیست

Ки саҷда ӣӣ набарам бар дар ҷабини Фрсўд

که سجده ئی نبرم بر در جبین فرسود