Турои нодони умеди ғмгсориҳои з афранг аст

ترا نادان امید غمگساریها ز افرنگ است

Дил шоҳин насузад баҳри он мурғӣ ки дар чанг аст

دل شاهین نسوزد بهر آن مرغی که در چنگ است

Пушаймони шӯ агар лаълии зи мироси падари хоҳӣ

پشیمان شو اگر لعلی ز میراث پدر خواهی

Куҷои айши бурун овардани лаълӣ ки дар санг аст

کجا عیش برون آوردن لعلی که در سنگ است

Сухан аз буду нобӯди ҷаҳон бо ман чаҳ мигўӣӣ

سخن از بود و نابود جهان با من چه میگوئی

Ман ин донам ки ман ҳастам надонам ин чаҳ найранг аст

من این دانم که من هستم ندانم این چه نیرنگ است

Дарин майхона ҳар минои зи бим мӯҳтасиб ларзад

درین میخانه هر مینا ز بیم محتسب لرزد

Магари як шишаи ошиқ ки аз ваии ларза бар санг аст

مگر یک شیشهٔ عاشق که از وی لرزه بر سنگ است

Худиро парда мигўӣӣ бигӯ ман бо ту ин гӯям

خودی را پرده میگوئی بگو من با تو این گویم

Мазан ин пардаро чокӣ ки домони нигаҳ танг аст

مزن این پرده را چاکی که دامان نگه تنگ است

Куҳани шохӣ ки зери соя ӯ пар бар овараде

کهن شاخی که زیر سایه او پر بر آوردیی

Чу баргаши рехт аз вай ошён бардоштан нанг аст

چو برگش ریخت از وی آشیان برداشتن ننگ است

Ғазали он гӯ ки фитрати сози худро парда гирданд

غزل آن گو که فطرت ساز خود را پرده گرداند

Чаҳ ояд зон ғазали хуоне ки бо фитрат ҳамоҳанг аст

چه آید زان غزل خوانی که با فطرت هماهنگ است