Ҳавои хона ва манзил надорам

هوای خانه و منزل ندارم

Сари роҳами ғариб ҳар диёрам

سر راهم غریب هر دیارم

Саҳар мегуфт хокистари сабо ро

سحر می گفت خاکستر صبا را

« Фсрд аз боди ин саҳрои шарорам

«فسرد از باد این صحرا شرارم

Гузари нармак , парешонам магардон

گذر نرمک ، پریشانم مگردان

зи сӯзи корвонии ёдгорам »

ز سوز کاروانی یادگارم»

зи чашмами ашк чун шабнами фурӯи рехт

ز چشمم اشک چون شبنم فرو ریخت

Ки ман ҳам хокам ва дар раҳгузорам

که من هم خاکم و در رهگذارم

Бигӯаш ман расед аз дили сурӯдӣ

بگوش من رسید از دل سرودی

Ки ҷӯии рӯзгор аз чашма сорам

که جوی روزگار از چشمه سارم

Азали тобу таби пишниаҳи ман

ازل تاب و تب پیشنیهٔ من

Абад аз завқу шавқи интизорам

ابد از ذوق و شوق انتظارم

Миндиш аз каф хокӣ миндиш

میندیش از کف خاکی میندیش

Бҷони ту ки ман поён надорам

بجان تو که من پایان ندارم