Ҷоно чаҳ шавадгар ту дар меҳри гушойӣ

جانا چه شود گر تو درِ مِهر گشایی

Ваз дар ба дар ое ва чу ҷонам ба бар ое

وز در به در آیی و چو جانم به بر آیی

Доне чаҳ гузаштасту зи мо ҳол напурсӣ

دانی چه گذشتست و زِ ما حال نپرسی

Вази ҳеҷ дардии ҳеҷ дар мо нагушойӣ

وز هیچ دَری هیچ دَرِ ما نگشایی

Тоӣ бар мо , вар гузарад умрӣу ое

تایی برِ ما ، ور گذرد عمری و آیی

Нанашаста ба пои хезӣ ва чун умри нпоиӣ

ننشسته به پا خیزی و چون عمر نپایی

Ду байти зи хоқонӣ ширвонӣ хонам

دو بیت ز خاقانیِ شروانی خوانَم

Устоди сухани ронӣу мамдуҳи стоиӣ

استادِ سخن رانی و ممدوح سِتایی

« ҳеҷ уфтадат имшаб ки броФтодгии ман

«هیچ افتدت امشب که برافتادگیِ من

Раҳми оре ва дар коҳиши ҷонами нФзоиӣ »

رحم آری و در کاهِشِ جانم نَفَزایی»

« ё бар шукри хеши марои дории меҳмон

«یا بر شِکَرِ خویش مرا داری مهمان

ё бар ҷигари риши бмҳмони ман ое »

یا بر جگرِ ریش بمهمانِ من آیی»

Бдхў набадӣ , то ки биёмухтат ин ху

بدخو نبُدی ، تا که بیاموختت این خو

ё то чаҳ хато дидӣ эй тарки хатое

یا تا چه خطا دیدی ای تُرکِ خطایی

Ҳамвора пас якдигар оянд мау меҳр

همواره پسِ یکدیگر آیند مه و مهر

эй моҳ надонам ки ту бемеҳр чарое

ای ماه ندانم که تو بی مهر چرایی

Бо ҳеҷ каст менабӯд меҳру вафо ё

با هیچ کَسَت می نبُوَد مهر و وفا یا

Бо ҳар ки туро хоҳад бемеҳру вафое

با هر که ترا خواهد بی مهر و وفایی

Аввал ки бннмоӣӣ бо мо ту рухи меҳр

اوّل که بِنَنمائی با ما تو رُخِ مهر

Сад қисса ба дилгирӣ вар зон ки намое

صد قِصّه به دل گیری ور زان که نمایی

Хоҳӣ ки дили ман брбоиӣ ва ндонӣ

خواهی که دلِ من بربایی و ندانی

Кин дил на дилӣ бошад кӯро брбоиӣ

کاین دل نه دلی باشد کو را بربایی

Ман дил ба ҳавои мейри додстм аз аввал

من دل به هوای میر دادستم از اول

« ҳаркас ба ҳавоӣ шуду саъдӣ ба ҳавоӣ »

«هرکس به هوایی شد و سعدی به هوایی»

Чархи азимати мейри низоми он ки нагардад

چرخِ عظمت میر نظام آن که نگردد

Ало ки ба коми дил ӯ чархи рҳоиӣ

الّا که به کامِ دل او چرخِ رَحایی

Фархунда худовандо аз нохушии ту

فرخنده خداوندا از ناخوشیِ تو

Шуд пери фалак , кард ҳамеи пушти дутоӣ

شد پیر فلک ، کرد همی پشت دوتایی

Як шаҳри раҳои гашти зи банди тъбу ранҷ

یک شهر رها گشت ز بندِ تعب و رنج

Комрўзи зи банди тъбу ранҷи раҳоӣ

کامروز ز بندِ تعب و رنج رهایی

Аз заъф Раҳонед дуои зуъафоят

از ضعف رهانید دعایِ ضُعَفایت

Зон рӯй ки ту пушту паноҳи зуъафое

زان روی که تو پشت و پناهِ ضعفایی

Дар лайлу нҳорти фуқарои ҷумлаи дуъогӯ

در لیل و نهارت فقرا جمله دعاگو

Зеро ки ту млҷоءу млози фуқарое

زیرا که تو ملجاء و مَلاذِ فقرایی

Касро набадӣ яд ки нарафтӣ ба сӯии ҳақ

کس را نبُدی یَد که نرفتی به سویِ حقّ

Касро набадӣ лаб ки накардят дуое

کس را نبُدی لب که نکردیت دعایی

Эзад ба ту дар олам дардӣ напасандад

ایزد به تو در عالم دردی نپسندد

Зеро ки ба дарди ҳамаи олами ту давое

زیرا که به دردِ همه عالم تو دوایی

Додари ҷаҳони ранҷу бало аз ту кунад дафъ

دادارِ جهان رنج و بلا از تو کند دفع

Каз халқи ҷаҳони дофеъи ранҷӣу балое

کز خلقِ جهان دافعِ رنجی و بلایی

Ҳайфаст ки ронам ба забони номи адуят

حیف است که رانم به زبان نامِ عدویت

Ҳар кас ки турои дӯст буд боди фидойӣ

هر کس که ترا دوست بود باد فدایی

Дофеъ будат ҳақи зарар аз хокӣу бодӣ

دافع بُوَدت حق ضرر از خاکی و بادی

Нофеъ будат он чаҳ буд норай ва мое

نافع بُوَدت آن چه بود ناری و مایی

Ар шохае афсурда шавад бок набошад

ار شاخه‌ای افسرده شود باک نباشد

Бехии ту , ки май бояд сари сабзи бпоиӣ

بیخی تو ، که می‌باید سر سبز بپایی

Пайваста бар афрохта бошӣу тани осо

پیوسته بر افراخته باشی و تن آسا

Кандар сафи давлати ту Фрозндаҳи ливое

کاندر صف دولت تو فرازنده لِوایی

Ҳамвора ба ҷо бошӣу ҳаргизи бниФтӣ

همواره به جا باشی و هرگز بِنَیُفتی

Кандар кафи маликати ту барозандаи Асое

کاندر کفِ مُلکَت تو بَرازنده عصایی

То арз ва само бошад бошӣу масӯни бод

تا ارض و سما باشد باشیّ و مصون باد

Ҷону танат аз офати арзӣу самое

جان و تنت از آفتِ ارضیّ و سَمایی

Як раъии ту ду мамлакат осӯда намӯдӣ

یک رأیِ تو دو مملکت آسوده نمودی

Фархундаи чунин рой ва чунин соҳиб рое

فرخنده چنین رای و چنین صاحب رایی

Даштӣ ки вазади роиҳаи қаҳри ту он ҷо

دشتی که وزد رایحۀ قهرِ تو آن جا

То ҳашари мрўёд дар он меҳри гёиӣ

تا حشر مرویاد در آن مهر گیایی

Қоран ба ту шамшер диҳад чун ту баҷангӣ

قارن به تو شمشیر دهد چون تو بجنگی

Баҳман сипар андозад чун ту ба вғоиӣ

بهمن سپر اندازد چون تو به وَغایی

Дар разм чу кӯшиш кунӣу базм чу бахшиш

در رزم چو کوشش کنی و بزم چو بخشش

Чун қаҳр худо бошӣ ва чун баҳри атое

چون قهرِ خدا باشی و چون بحرِ عطایی

Як насри ту беҳтари зи мақомоти ҳамидӣ

یک نثرِ تو بهتر ز مقاماتِ حمیدی

Як назми ту хуштар зи ғазалҳои сенае

یک نظمِ تو خوشتر ز غزل هایِ سنایی

Ин байти зи садри ушшуарои падари хеш

این بیت ز صدر الشعّرایِ پدر خویش

Орм ба мдиҳи ту дар ин чомаи гўоиӣ

آرم به مدیحِ تو در این چامه گُوایی

« бар ҳошияи моидаи фазл ту бошад

«بر حاشیۀ مائدۀ فضلِ تو باشد

Кашкули гадоӣ ба кафи шайхи баҳоӣ »

کشکولِ گدایی به کفِ شیخ بَهایی»

Садроу взироу баланди ахтари мейро

صدرا و وزیرا و بلند اختر میرا

Садри алўзроиӣу амири алأмроиӣ

صَدر الوُزَرایی و امیرُ الأُمَرایی

Фхролшъро хондӣ дар иди азизам

فَخرالشُعَرا خواندی در عیدِ عزیزم

Дидӣ чу крои доъияи мадҳи сарое

دیدی چو کرا داعیۀ مَدح سُرایی

Чунон ки нкрдстм аз бе лақабии ор

چونان که نکردستم از بی لقبی عار

Фахрӣ накунам низ ба фахри ушшуарое

فخری نکنم نیز به فَخرُ الشّعرایی

Худ ор буд , лекин фахрасту мубоҳот

خود عار بُوَد ، لیکِن فخرست و مُباهات

Мамдуҳи ту чун бошӣ , мамдуҳи стоиӣ

ممدوح تو چون باشی ، ممدوح ستایی

Наз бо лақабии буи ва бҳоем бФзўдӣ

نز با لقبی بوی و بَهایَم بفزودی

Наз бе лақабии кости зи ман буиу баҳоӣ

نز بی لقبی کاست ز من بوی و بهایی

Фахри ман аз онаст ки ҳамчун ту амӣрӣ

فخر من از آنست که همچون تو امیری

Номам ба забони ореу гӯйӣ ки марое

نامم به زبان آری و گویی که مَرایی

Аз шоирӣу шеър барӣ бошам ва хоҳам

از شاعری و شعر بَری باشم و خواهم

Дар силки адӣбони лақабами лутфи намое

در سلکِ ادیبان لقبم لطف نمایی

Аз тарбиятат ҳаст ба ман ,гар ба адӣбон

از تربیتت هست به من ، گر به ادیبان

Фазлу ҳунарӣ бояду завқӣу зкоиӣ

فضل و هنری باید و ذوقی و ذُکایی

Шеърами ҳама чун шеър батон чглу чин

شِعرم همه چون شعرِ بُتان چِگِل و چین

Насрами ҳама чун хати накӯёни хтоиӣ

نثرم همه چون خطِّ نکویانِ خَتایی

Баси сухраи намоями ману баси зҳкаҳи занами ман

بس سُخره نمایم من و بس ضِحکه زنم من

Гар сарф мабарад буду наҳви ксоиӣ

گر صرف مُبَرَّد بُوَد و نحوِ کِسایی

Айдун ки марои тарбият аз шоҳи биФзўд

ایدون که مرا تربیت از شاه بیفزود

Шояд ки ту ҳам тарбияти ман бФзоиӣ

شاید که تو هم تربیتِ من بفزایی

Гар соиди малики шаҳи ӣнҷои бадии имрӯз

گر ساعدِ مُلکِ شه اینجا بُدی امروز

Тасдиқ маро кардӣ аз поки дҳое

تصدیق مرا کردی از پاک دَهایی

эй соиди малик эй ки ту аз фаррухи ҳоле

ای ساعدِ مُلک ای که تو از فرّخ حالی

Бар соиди малики андари фархундаи ҳумое

بر ساعدِ مُلک اندر فرخنده همایی

Аъёди гузашта ки мдиҳ арза намудем

اعیادِ گذشته که مدیح عرضه نمودم

ӣнҷои бадӣ имрӯз надонам ба куҷое

اینجا بُدی امروز ندانم به کجایی

Сад ҳайф ки имрӯзи ҷудои бинмт аз мейр

صد حیف که امروز جدا بینمت از میر

эй кош набӯдӣ , ба ҷаҳони номи ҷудоӣ

ای کاش نبودی ، به جهان نامِ جدایی

Неи не на ҷудоӣ ки ту андари дил ӯе

نی نی نه جدایی که تو اندر دل اویی

Андари дил ӯ бошӣ ва дар дидаи ниёе

اندر دل او باشی و در دیده نیایی

Аз бскаҳи турои дида ва дил хоҳад ва ҷӯяд

از بسکه ترا دیده و دل خواهد و جوید

Бар ҳар ки намоем назар чун ту намое

بر هر که نماییم نظر چون تو نمایی

Андар бар мейр арча буд холии ҷоят

اندر برِ میر ارچه بُوَد خالی جایت

Андари дил ӯ холӣ набӯд зи ту ҷое

اندر دلِ او خالی نبوَد ز تو جایی

Фархундаи дили мейри яке хона онаст

فرخنده دلِ میر یکی خانۀ آنست

Кӯро ба худо мерасадӣ хонаи худоӣ

کو را به خدا می رسدی خانه خدایی

Шояд агар аз фахр бинозӣу биболӣ

شاید اگر از فخر بنازی و ببالی

Дар хонаи инсии туу ҳамрози худоӣ

در خانۀ اُنسی تو و همرازِ خدایی

Ҳам маҷлиси ақлии ту ва ҳам суҳбати ишқӣ

هم مجلسِ عقلی تو و هم صحبتِ عشقی

Ҳмхўобаҳи сидқии туу ҳамдӯши сафойӣ

همخوابۀ صدقی تو و همدوشِ صفایی

Дар каъбаи мақсӯди худ акнӯн ба тавофӣ

در کعبۀ مقصود خود اکنون به طَوافی

Дар Марваи омоли худ айдун ба сафойӣ

در مروۀ آمال خود ایدون به صفایی

Кори ду ҷаҳони сомони зини дили бпзирФт

کارِ دو جهان سامان زین دل بپذیرفت

Занги тъб аз ин дил ё раб бизадойӣ

زنگِ تعب از این دل یا رب بِزُدایی

эй роди амӣрӣ ки ба гоҳи караму ҷӯад

ای راد امیری که به گاهِ کرم و جود

Омад ба дарат ҳотами тоӣӣ ба гадоӣ

آمد به دَرَت حاتمِ طائی به گدایی

Бар халъати шоҳии пай табрик сароем

بر خِلعتِ شاهی پیِ تبریک سُرایم

Фархундау фаррух будат халъати шоиӣ

فرخنده و فّرخ بُوَدَت خِلعتِ شایی

Зини пеш ки будӣ ба амирону вазирон

زین پیش که بودی به امیران و وزیران

Андари сафару ғайри сафари мадҳи сарое

اندر سفر و غیرِ سفر مدح سُرایی

Аз баҳр сутуданашон буду зи паии мадҳ

از بهرِ ستودنشان بود و ز پیِ مدح

Додандӣ агар симу зару баргу навое

دادندی اگر سیم و زر و برگ و نوایی

Ту аз паии мадҳи худ бар ман надиҳӣ зар

تو از پیِ مدحِ خود بر من ندهی زر

Хоҳӣ ки ҳамаи мкрмту ҷӯади намое

خواهی که همه مَکرُمت و جود نمایی

Ночор буд табъи ту аз бахшиш зон рӯй

ناچار بُوَد طبع تو از بخشش زان روی

Ҳар лаҳза ба як воситау узри броиӣ

هر لحظه به یک واسطه و عذر برآیی

Қадари туу шаъни ту фузунтар буд аз ин

قدر تو و شأن تو فزونتر بود از این

Каз мадҳ бифзое ва аз ҳаҷви бкоиӣ

کز مدح بیفزایی و از هجو بِکایی

Ман дар хури фазли худ мадҳ ту сароем

من در خورِ فضلِ خود مدحِ تو سُرایم

Аммо на бидон сон ки ббоиӣу бшоиӣ

اما نه بدان سان که بباییّ و بشایی

Фархундаи амирои паии ин неки қасида

فرخنده امیرا پیِ این نیک قصیده

Хоҳам ки кунам низ яке хуби дуое

خواهم که کنم نیز یکی خوب دعایی

Чун ваъдаи Меҳдии хони умри ту мтўл

چون وعدۀ مهدی خان عمر تو مطوّل

Чун орзӯем давлати ту боди Бақоӣ

چون آرزویم دولتِ تو باد بقایی

Кон ваъда напиндорам ҳаргиз ба сар ояд

کان وعده نپندارم هرگز به سر آید

Венаи орзӯии ман мпзироди фаное

وین آرزویِ من مپذیراد فنایی

Устоди манӯчеҳрӣ хуш гуфт бад-ӣни вазн

استاد منوچهری خوش گفت بدین وزن

« эй тарки ман имрӯз нагӯйӣ ба куҷое ? »

«ای تُرکِ من امروز نگویی به کجایی؟»