Қамар он нест ки ошиқи барад аз ёд ӯ ро

قمر آن نیست که عاشق بَرَد از یاد او را

Ёдаши он гул ки на аз кафи бабради бод ӯ ро

یادش آن گُل که نه از کف ببَرَد باد او را

Мулкӣ буд қамари пеши худованди азиз

ملَکی بود قمر پیشِ خداوند عزیز

Мартаъӣ буд фалаки хурраму озод ӯ ро

مرتعی بود فلک خرّم و آزاد او را

Чун худои халқ ҷаҳон кард ба ин тарзу мисол

چون خدا خلقِ جهان کرد به این طرز و مثال

Диққатӣ кард ва писандида науфтод ӯ ро

دقّتی کرد و پسندیده نیفتاد او را

Дид чизе ки ба дил чанг занад дар вай нест

دید چیزی که به دل چنگ زند در وی نیست

Лоҷарами дили з қамар кунад ва фиристод ӯ ро

لاجرم دل ز قمر کند و فرستاد او را

Ҳасан ҳам дод худо бар вай , ҳасани аҷабӣ

حُسن هم داد خدا بر وی ، حُسنِ عَجَبی

Гарчи бас буд ҳамон ҳасани худодод ӯ ро

گر چه بس بود همان حُسنِ خداداد او را

Ҷумлаи атвори накӯҳида аз ӯ боз гирифт

جمله اَطوارِ نِکوهیده از او باز گرفت

Ҳарчӣ ахлоқи накӯ буду баҷо , дод ӯ ро

هر چه اخلاقِ نکو بود و به جا، داد او را

Гар ба шамшод ва ба сӯсан гузарад андари боғ

گر به شمشاد و به سوسن گذرد اندر باغ

Бпрстнди ҳамаи сӯсану шамшод ӯ ро

بپرستند همه سوسن و شمشاد او را

Булбул аз рашки садоӣ ӯ гулӯ пора кунад

بلبل از رشکِ صدایِ او گلو پاره کند

Варна баҳр чаҳ буд ин ҳамаи фарёд ӯ ро

ورنه بهر چه بُوَد این همه فریاد او را؟