Рӯзгор осӯда дорад мардуми озода ро

روزگار آسوده دارد، مردم آزاده را

Заҳмат санадон намеояд дар бигушода ро

زحمتِ سِندان نمی‌آید درِ بگشاده را

Аз сари ман ишқ кӣ берун равад монанди халқ

از سرِ من عشق کی بیرون رود مانندِ خلق؟

Чун кунам давр аз худ ин ҳамзодаи озода ро

چون کنم دور از خود این هم‌زادهٔ آزاده را

Хуш намеояд ба гӯшами ҷузи ҳадиси кӯдакон

خوش نمی‌آید به گوشم جز حدیثِ کودکان

Аслан андар қалб таъсирӣаст ҳарфи сода ро

اصلاً اندر قلب، تأثیری‌ست حرفِ ساده را

Ман сар аз баҳри нисор мақдамат дорам ба дӯш

من سر از بهرِ نثارِ مقدمت دارم به دوش

Чанд пинҳони созами амри пеши пои афтода ро

چند پنهان سازم امرِ پیشِ پا افتاده را

эй ки имшаби бодае бо сода хӯрдӣ дар всоқ

ای که امشب باده‌ای با ساده خوردی در وُثاق

Нӯши ҷонати боди ман бесода хӯрдам бода ро

نوشِ جانت باد! من بی‌ساده خوردم باده را

Хону мон бар дӯш хоҳӣ шуд ту ҳам охир чу мо

خان و مان بر دوش خواهی شد تو هم آخِر چو ما

Рӯ хабар кун аз ман он асбоби айши омода ро

رو خبر کن از من آن اسبابِ عیش آماده را

Ҳар чаҳ хоҳад чарх бо ман каҷ битобад гӯ битоб

هر چه خواهد چرخ با من کج بتابد، گو «بتاب»

Ман ҳам ӣнҷо дорам охири ояи аллоҳи зода ро

من هم اینجا دارم آخِر، آیت‌اللّه‌زاده را