Боз рӯз омад ба поёни шом дилгираст ва ман

باز روز آمد به پایان، شامِ دلگیر است و من

То саҳари савдои он зулф чу занҷираст ва ман

تا سحر سودایِ آن زلفِ چو زنجیر است و من

Дигарон сари маст дар оғӯши ҷонон хуфта анд

دیگران سرمست در آغوشِ جانان خفته‌اند

Онкӣ бедораст ҳар шаби мурғ шабгираст ва ман

آن که بیدارست هر شب، مرغِ شبگیر است و من

Гуфта будам зӯдтар дар роҳи ишқати ҷони даҳум

گفته بودم «زودتر در راهِ عشقت جان دهم»

Баъд аз ин то зинда бошам узр таъхираст ва ман

بعد از این تا زنده باشم، عُذرِ تأخیر است و من

Сбҳаҳу саҷҷодау Меҳрӣ мураттаб карда шайх

سُبحَه و سَجّاده و مُهری، مرتّب کرده شیخ

То чаҳ пеш ояд худо ё дом тазвираст ва ман

تا چه پیش آید خدایا، دامِ تزویر است و من

Аз дар шоҳони олами лиззатӣ ҳосил нашуд

از درِ شاهانِ عالَم لذتی حاصل نشد

Баъд аз ин дар кунҷи азлати хизмат пераст ва ман

بعد از این در کنجِ عُزلت، خدمتِ پیر است و من

Бо чунин раънои Ғаззолии худъаи созу ишваи боз

با چنین رعنا غزالی، خدعه‌ساز و عشوه‌باز

Панҷаи андари панҷа кардани қувва шераст ва ман

پنجه اندر پنجه کردن، قوّهٔ شیر است و من

Ҳар гирифторӣ кунад тадбири астхлоси хеш

هر گرفتاری کند تدبیرِ استخلاصِ خویش

То гирифтораш шавам пайваста тадбираст ва ман

تا گرفتارش شوم، پیوسته تدبیر است و من

Манъам аз кӯшиш макун носеҳ ки охир май расм

مَنعَم از کوشش مکن ناصح، که آخر می‌رسم

ё ба ҷонон ё ба ҷони майдон тақдираст ва ман

یا به جانان یا به جان، میدانِ تقدیر است و من

То нивисам шамае аз шарҳи дарди иштиёқ

تا نویسم شمّه‌ای از شرحِ دردِ اشتیاق

Аз сари шаб то саҳари асбоб таҳрираст ва ман

از سرِ شب تا سحر، اسبابِ تحریر است و من

Шоҳ мехоҳам ки гуяд дар рухи аъдои малик

شاه می‌خواهم که گوید در رخِ اعدایِ مُلک

Қатъу фасли ин даъовии кор шамшераст ва ман

قطع و فصلِ این دعاوی، کارِ شمشیر است و من

Дар низоми амри кишвар дар ривоҷи хати ишқ

در نظامِ امرِ کشور، در رواجِ خطِّ عشق

Онкӣ битавонад сарафрозӣ кунад мейраст ва ман

آن که بتواند سرافرازی کند، میر است و من

Хоҷаи аъзами низоми ассалтана каз хизматаш

خواجۀ اعظم نظام السّلطنه کز خدمتش

Онкӣ нозад бар замину осмон тираст ва ман

آن که نازد بر زمین و آسمان، تیر است و من

Пеши арбоби ҳунар дар як ду байт аз ин ғазал

پیشِ اربابِ هنر در یک دو بیت از این غزل

Қофиягар шоягон шуд узр тақсираст ва ман

قافیه گر شایگان شد، عذر تقصیر است و من