Нишаста будам ва дидам з дар бшир омад

نشسته بودم و دیدم ز در بشیر آمد

Ки хезу ҷону дил омода кун амир омад

که «خیز و جان و دل آماده کن، امیر آمد»

Амири мамлакати ҳасан бо чунон ҳишмат

امیرِ مملکتِ حُسن با چنان حشمت

Чаҳ хоб дид ки сари вақти ин фақир омад

چه خواب دید که سر وقتِ این فقیر آمد؟

Чу дид аз ғами ҳиҷронаши сахти дилгирам

چو دید از غمِ هجرانش سخت دل‌گیرم

Ба длнўозии ин пери гӯша гир омад

به دل‌نوازیِ این پیرِ گوشه گیر آمد

Намонда буд марои тоқати ҷудоӣ ӯ

نمانده بود مرا طاقتِ جدایی او

Ба мавқе омад ва нек омад ва ҳажир омад

به موقع آمد و نیک آمد و هُژیر آمد

Накарда ҷанг асирам намӯда буд ба хеш

نکرده جنگ، اسیرم نموده بود به خویش

Кунун ба саркашии мавқиф асир омад

کنون به سرکشیِ موقفِ اسیر آمد

Шикояти шаби ҳиҷрон ба ӯ набояд кард

شکایتِ شبِ هجران به او نباید کرد

Ки худ зи дарди дили ошиқон хабир омад

که خود ز دردِ دلِ عاشقان خبیر آمد

Чаҳ зӯр буд ки бар пайкар алил расед

چه زور بود که بر پیکرِ علیل رسید

Чаҳ нур буд ки дар дида зрир омад

چه نور بود که در دیدۀ ضریر آمد

Кунун ки омада то нисфи шаби нигоҳаши дор

کنون که آمده تا نصف شب نگاهش دار

зи дасти зуди мадаи доманаш ки дайр омад

ز دست زود مده دامنش که دیر آمد