Мем сипосӣ куҷост то ки нагӯяд
میم سپاسی کجاست تا که نگوید
Орифи бечора додхоҳ надорад
عارف بیچاره دادخواه ندارد
Мем сипосӣ агар қадам наад пеш
میم سپاسی اگر قدم نهد پیش
Ҷими асосӣ дигар паноҳ надорад
جیم اساسی دگر پناه ندارد
Ҳар ки нагӯяд ки орифи одам хӯбӣ аст
هر که نگوید که عارف آدم خوبی است
Омӣ маҳзаст ва иштибоҳ надорад
عامی محض است و اشتباه ندارد
Рӯз қиёмат шавад ба сӯрати харчанг
روز قیامت شود به صورت خرچنگ
Ҳар ки зи орифи адаб нигоҳ надорад
هر که ز عارف ادب نگاه ندارد
Оина бошад вуҷӯди ҳазрати ориф
آینه باشد وجود حضرت عارف
Ғусса чаро май хурӣ ки оҳ надорад
غصّه چرا می خوری که آه ندارد
Кист дар Эрон ки ҳарчӣ дорад аз ӯ нест
کیست در ایران که هرچه دارد از او نیست
Ёва чаҳ гӯйӣ ки мол ва ҷоҳ надорад
یاوه چه گویی که مال و جاه ندارد
ӯ мулкӣ бошад аз млоики аршӣ
او مَلِکی باشد از ملایک عَرشی
Ҳеҷ малики мартаъ ва сипоҳ надорад
هیچ ملک مرتع و سپاه ندارد
Мавлавӣ ӯ расад зи олами лоҳут
مولَوی او رَسَد ز عالم لاهوت
Ҷомаи мдргар ба сар кулоҳ надорад
جامه مَدَر گر به سر کلاه ندارد
Рӯи ту шабӣ дар тотар ӯ ки бибинӣ
رو تو شبی در تاتر او که ببینی
Ҳеҷ шаҳии ин қадар сипоҳ надорад
هیچ شهی این قدر سپاه ندارد
Он ҳама каз баҳр ӯ зананд касони даст
آن همه کز بهر او زنند کِسان دست
Он ҳамаи миси зани хусуф моҳ надорад
آن همه مس زن خُسوف ماه ندارد
Маҷлиси ҳолаши надидае ки бибинӣ
مجلس حالش ندیده‌ای که ببینی
Ҳеҷ каси ин моя дастгоҳ надорад
هیچ کس این مایه دستگاه ندارد
Он қадар ӯро буд алоқа ба Эрон
آن قدر او را بود علاقه به ایران
Ҳеҷ ҳашишӣ ба хонақоҳ надорад
هیچ حشیشی به خانقاه ندارد
То ки равони дидаи ашки моам ватан ро
تا که روان دیده اشک مام وطن را
Хандаи ширину қоаҳ қоаҳ надорад
خندۀ شیرین و قاه قاه ندارد
Тӯҳмат маҳзаст бачаи бозии ориф
تهمت محض است بچّه بازیِ عارف
Банда қисм мехӯрам ки боҳ надорад
بنده قسم می خورم که باه ندارد
Баҳри тамошоӣ хилқатаст ки гоҳе
بهر تماشای خلقت است که گاهی
Бача ба гир оварад ки шоҳ надорад
بچّه به گیر آورد که شاه ندارد
Гоҳ ба гоҳ ӯ кунад ба рӯй накӯи майл
گاه به گاه او کند به روی نکو میل
Кист ки ин майли гоҳ гоҳ надорад
کیست که این میل گاه گاه ندارد
Орифи мо ҳар чаҳ ҳаст ва нест ҳамин аст
عارف ما هر چه هست و نیست همین است
Ҳеҷ дар ӯ макри васваса роҳ надорад
هیچ در او مکر وسوسه راه ندارد
Бо ҳамаи тундӣу зуди ранҷии ориф
با همه تندی و زود رنجی عارف
Рабт ба он оби зер коҳ надорад
ربط به آن آب زیرِ کاه ندارد
Одам бе айби кӯ ? ту ҳеҷ шунидӣ
آدم بی عیب کو؟ تو هیچ شنیدی
Боғ ки гул дорад ва гиёҳ надорад
باغ که گُل دارد و گیاه ندارد
Дар дили ман ҳеҷ ҷузи муҳаббат ӯ нест
در دل من هیچ جز محبت او نیست
Ҳайф ки ин муддао гувоҳ надорад
حیف که این مدعا گُواه ندارد
Оҳ ки ман раҳ наёфтам ба дил ӯ
آه که من ره نیافتم به دل او
Ман чаҳ кунам ин хароба роҳ надорад
من چه کنم این خرابه راه ندارد
Ҳар ки съоит кунад миёни ман ва ӯ
هر که سعایت کند میان من و او
Ҳар ки бубинам чу ман рифоҳ надорад
هر که ببینم چو من رفاه ندارد
Соъӣу намоами рӯз хуб набинад
ساعی و نَمام روز خوب نبیند
Чоҳ кун осӯдагии з чоҳ надорад
چاه کن آسودگی ز چاه ندارد
Банда агар чанд шеъри ҳарзаи сурӯдам
بنده اگر چند شعر هرزه سرودم
Ин ҳамаи алғўс ва ё алоа надорад
این همه اَلغوث و یا الاه ندارد
Дар ду се ҷои номи орифи омада дар шеър
در دو سه جا نامِ عارف آمده در شعر
Вои асФои во мсибтоаҳ надорад
وا اسفا وا مصیبتاه ندارد
Мардум агар шеъри хоҳ ва шеър шиносанд
مَردم اگر شعر خواه و شعر شناسند
Рабт ба ин абд рӯсиёҳ надорад
ربط به این عبدِ روسیاه ندارد
Ман чаҳ кунам шеърам аз шифоа биафтад
من چه کنم شعرم از شفاه بیفتد
Бандаи тасаллут ки бар шифоа надорад
بنده تسلط که بر شِفاه ندارد
Сайли равони оқибати з сайр бимонад
سیل روان عاقبت ز سیر بمانَد
Шеъри равони ҳеҷ ӣстгоҳ надорад
شعر روان هیچ ایستگاه ندارد
Мем сипосии қисм ба ҳазрати аббос
میم سپاسی قسم به حضرت عباس
Банда дар ин моҷаро гуноҳ надорад
بنده در این ماجَرا گُناه ندارد