Бар сардари корвони сарое

بر سردر کاروان سرایی

Тасвири занӣ ба гач кашиданд

تصویر زنی به گچ کشیدند

Арбоби ъмоими ин хабар ро

ارباب عمایم این خبر را

Аз мухбир содиқӣ шуниданд

از مُخبِر صادقی شنیدند

Гуфтанд ки вои шриъто , халқ

گفتند که وا شریعتا، خلق

Рӯй зан бе ниқоби диданд

روی زن بی‌نقاب دیدند

Осемаи сар аз даруни масҷид

آسیمه سر از درون مسجد

То сардари он саро давиданд

تا سردر آن سرا دویدند

Имону амон ба суръати барқ

ایمان و امان به سرعت برق

намерафт ки муъминин расиданд

می‌رفت که مؤمنین رسیدند

Ин об оварад , он яке хок

این آب آورد، آن یکی خاک

Як печаи зи гул бар ӯ буриданд

یک پیچه ز گِل بر او بریدند

Номӯс ба боди рафтае ро

ناموس به باد رفته‌ای را

Бо як ду се мушт гул хариданд

با یک دو سه مشت گل خریدند

Чун шаръи набӣ аз ин хатари ҷуст

چون شرع نبی از این خطر جَست

Рафтанд ва ба хона орамиданд

رفتند و به خانه آرمیدند

Ғифлат шуда буду халқи ваҳшӣ

غفلت شده بود و خلق وحشی

Чун шер даранда ме ҷаҳиданд

چون شیر درنده می‌جهیدند

Бе печаи зани кушодаи рӯ ро

بی‌پیچه زن گشاده رو را

Почин ифоф ме дариданд

پاچین عفاف می‌دریدند

Лабҳои қашанги хушгилаш ро

لبهای قشنگ خوشگلش را

Монанди набот ме макиданад

مانند نبات می‌مکیدند

Болҷмлаҳи тамоми мардуми шаҳр

بالجمله تمام مردم شهر

Дар баҳр гуноҳ ме тапиданд

در بحر گناه می‌تپیدند

Дарҳои биҳишт баста мешуд

درهای بهشت بسته میشد

Мардуми ҳама май ҷҳнмиднд

مردم همه می‌جهنمیدند

Май гашти қиёмати ошкоро

می‌گشت قیامت آشکارا

Якбора ба сувар ме дамиданд

یکباره به صور می‌دمیدند

Тайр аз вкроту ваҳш аз ҷҳр

طَیر از وَکرات و وحش از جحر

Анҷуми з сипеҳр ме рамеданд

انجم ز سپهر می‌رمیدند

Инаст ки пеши холиқу халқ

این است که پیش خالق و خلق

Туллоби улӯм рӯ сифеданд

طلاب علوم رو سفیدند

Бо ин уламо ҳануз мардум

با این علما هنوز مردم

Аз равнақ малик ноумеданд

از رونق ملک ناامیدند